Tüm dünya televizyonları birkaç gündür ABD başkanı Barack Obama’nın bir sineği nasıl avladığını yayınlıyor.

Obama, televizyondaki bir söyleşi sırasında kendisini rahatsız eden bir sineği, tek bir  hamlede öldürüyor.  Birçok televizyon kanalında yayınlanan görüntülerde ABD başkanı Obama, röportajı birden keserek, elini büyük bir dikkatle yavaşça kaldırıp, ardından şimşek hızıyla sineğin üzerine indiriyor.

Olayı izleyen muhabir Obama’nın sineği öldürüşüne “Güzelll” diyerek katkıda bulunurken Obama, “Yakaladım onu.. enayiyi çiviledim.” Diyerek karşılık veriyor…

Sonra kameralar Obama’nın “bunu da çekmek istiyor musunuz” cümlesiyle ölü sineğe zoom yapıyor. Sinek ise halının üzerinde biraz önce yediği tokadın etkisiyle cansız yatıyor..

Kimi bu eşsiz(!) başarısından dolayı Obama’yı kutlarken, ezeli düşmanları bile tebriklerini ilettiğini yazıyor. Öte yandan Obama’yı karate Kid’in hocası bay Miyagi ile benzeştiren bile oldu.

Benim ise aklıma Bediüzzaman Said Nursi’nin sinek risalesi geldi. Ne alaka demeyin.. İki ayrı insanın bir olaya nasıl yaklaştıklarını görmek açısından bu önemli. Biri günümüz dünyasının en kudretli ülkesi Amerika’nın başkanı, diğeri, bir döneme damgasını vuran en değerli ve ilim sahibi büyük Üstad’ı…

Biri ılımlı yaklaşımı, verdiği sıcak mesajlarla İslam alemiyle bozulan ilişkilerini düzeltmeye çalışan bir ülkenin Başkanı. Diğeri, yaşadığı hayattan zerre taviz vermediği için ömrü hapishanelerde geçen, öğrencilerine sürgünlerde ders vermekten geri durmayan bir büyük öğretmen…

Peki Üstad, sinek risalesinde neler yazmış. İşte size o satırlardan birkaç alıntı..

“ Güz mevsiminde, sineklerin kaybolma zamanına yakın bir vakitte, kendini beğenmiş insanlar, cüz’î tâcizleri için sinekleri öldürmek üzere hapishanedeki odamızda bir ilâç kullandılar. Benim vicdanımı fazlaca rahatsız etti.

Odamda çamaşır ipi vardı. Sonradan, o insanların inadına, sinekler daha fazla çoğaldılar. Akşam vaktinde, o küçücük kuşlar (sinekler MK), o ip üstünde gayet muntazam diziliyorlardı. Çamaşırları sermek için Rüştü’ye dedim: “Bu küçücük kuşlara ilişme; başka yere ser.”

O da, tam bir ciddiyetle, dedi ki: “Bu ip bize lâzımdır; sinekler başka yerde kendilerine yer bulsun.”
Her ne ise… Bu lâtife münâsebetiyle, seher vaktinde, sinek ve karınca gibi kesretli küçük hayvanlardan bahis açıldı. Ona dedim ki: Böyle sayıları çoğalan (çok fazla bulunan) türlerin ehemmiyetli vazifeleri ve kıymetleri vardır. Evet, bir kitap, kıymeti oranında sayısı arttırılır.. Demek, sinek cinsi de ehemmiyetli vazifesi ve büyük kıymeti var ki, Fâtır-ı Hakîm, o küçücük kaderî mektupları ve kudret kelimelerinin sayılarını çok arttırmış.”

İşte iki ayrı dünya, iki ayrı bakış. Biri sineğe, tıpkı ülkesinin küçük ve güçsüz devletlere yaptığı gibi yaklaşıyor, verilen rahatsızlığa en sert şekilde cevap veriyor… Diğeri ise sinekleri rahatsız etmemek için çamaşırlarını bile başka yere serilmesini isteyecek kadar merhamet gösteriyor…

Obama, sineği avladıktan(!) sonra “enayiyi çiviledim” diyerek Amerikan film sahnelerinin o meşhur klişe cümlesini kullanırken, Bediüzzaman, Yüce Rabbinin (cc) ikazını hatırlıyor ve “Bu küçücük kuşlara ilişme” diyerek olanca zarafetini gösteriyor.

Büyük Üstad’ın hatırlattığı o ikaz Hac suresi 73 ayetinde şöyle yer alıyor.

” Ey insanlar bir misal verildi, şimdi ona iyi kulak verin! Haberiniz olsun ki sizin Allah’tan başka taptıklarınız, hepsi bir araya gelseler bile, bir sinek yaratamazlar, onun mislini, taklidini yapamazlar. şayet sinek onlardan birşey kaparsa onu ondan kurtaramazlar; isteyen de güçsüz, istenen de!”

İki ayrı terbiye, iki ayrı bakış ve iki ayrı yaklaşım.

İşte bana Obama’nın tokadıyla avladığı(!) o sineğinin hatırlattıkları…

Mehmet KIVANÇ - Haber 7
mehmet.kivanc@kanal7.com

Kendi halinde yaşayan genç bir gün eve gelir ve bakar ki kapının altından bir zarf atmışlar. Zarfın içindeki kâğıtta ‘Filan öldüğünde 5 bin dolar kazanacaksınız” yazılıdır.

Birkaç gün sonra evine bir paket gelir, içinde beş bin dolar vardır. Aradan biraz daha zaman geçer yine bir zarf gelir ve zarfta “filan öldüğünde 10 bin dolar kazanacaksınız” yazılıdır.

Bir iki hafta sonra gerçekten bakar ki 10 bin dolar gelmiş. Derken genç merak eder bu insanları. Araştırır ve bakar ki, bu isimler hep, bir yaşlılar yurdunda kalan insanlara ait. Doğal yoldan ölen insanlar.

Sonra bir zarf daha gelir, içindeki ödül miktarı bu kere 20 bin dolardır. O da olur. Genç, havadan gelen bol paraya alışır. Araya uzun bir süre girer ve derken gencin kapısının altından yeni bir zarf atılır. İçinde “Filan öldüğünde 100 bin dolar kazanacaksınız” yazılıdır. Genç inceler bakar ki, sapa sağlam bir adam. O parayı almak için gidip adamı öldürür.

Birkaç gün sonra bir zarf gelir, zarfta, “yeni emirlerimizi bekle’ yazılıdır…

*  *  *

Son zamanlarda aynı gazetenin son derece ilginç belgeleri servise koyması, bana o filmi hatırlattı. Acaba gerçekten birileri, -temsilde hata olmasın- kiralık katil mi hazırlıyor, yoksa bu belgeler essahtan var mı? Varsa da ne kadar gerçek! Çünkü şu teknoloji çağında insanın bir kelimesinden bir kaset dolusu konuşma yapılabiliyor…

Evet, biliyoruz, bir kesim var ki, vatandaşı beğenmez. Onun siyasetini de siyasetçisini de beğenmez. Askeri kesim de hep onların yanında görünmüş son 60 yıldır.  Bu bizim içimizi acıtıyor, öfkelendiriyor.

O yüzden de bu kesimlere ait bir takım belgelerin gün yüzüne çıkması, birilerinin suçüstü yakalanması bize keyif veriyor. Keyif almaya da hakkımız var.

Evet, biz hepimiz, bir takım belgelerin ortaya çıkarılmasını sevinçle karşıladık. Çünkü bu belgeler, geçmişte andıçlarla, fişlemelerle, darbelerle çalışma grupları ile insanlarımızı bezdiren, bıktıran ve illallah dedirten bir kesime aitti.

Yıllarca eften püften belgelerle halkın iktidarlarını alaşağı edenlerin suç işlerken yakalanmış olmaları mağdurları keyiflendiriyor. Elbette hakları var.

Fakat bu gidişat sağlıklı değil. Akil olanlar, bu gidişatta doğal olmayan, bize ait olmayan bir yan bir yön bulunduğunu hissediyorlar. Nedense bu iş, bu kere içimde istifhamlar yarattı. Yani şu belgenin, doğrusu, sahte çıkması gerçek çıkmasından daha fazla canımı sıkıyor! Ben dua ediyorum ki gerçek çıksın.

O zaman asker, her zamanki hallerinden biriyle yakalanmış olacak!

Yok, eğer belge sahte ise ve birileri askeri böylesine itham etmemize sebep olacak güçte bir belge düzenleyebiliyorsa bu ülkede, çok şey bitmiş demektir.

Çünkü bir ülkede insanlar iki taraf olmuş ve taraflar birbirleriyle ilgili iddiaları, hiç incelemeden birbirine çamur atmanın vesilesi haline getiriyorsa, o ülke muhakkak ki harici güçlerin elinde oyuncak olmaya mukadderdir.

Bu sürecin Türkiye’deki bânisi maalesef İsmet İnönü’dür. Menderes’i iktidardan indirmek için her türlü garez ve iftirayı el altından alkışlayarak bu pis alışkanlığın önünü açtı. Öyle ki, sonunda hukukun da gözüne mil çekildi ve bir başbakan sun’i bir öfke ipiyle berdâr edildi.  ‘

Böylece iki taraf arasında asla iltiyam bulmayan bir farklı bakış oluştu. Ortanın solu da bunu pekiştirdi. Bir tarafın ‘ak’ dediğine, diğerinin ‘kara’ demesi gelenek haline geldi. Bunu anlamak ve görmek için sadece bir Salı gününüzü ayırmanız yeter. Gurup toplantıları, birbirine çamur atma, iftira atma, birbirini yalanlama platformlarına dönüşmüş zira.

Sayın Baykal, başbakan’ın ‘Allah bir’ demesinden bile kıl kapıyor. ‘Allah bir’ dese, ‘neden Tanrı demedin’ diye kınıyor. ‘Tanrım!’ dese, bu kere de ‘Sen takiye yapıyorsun’ diyor. Ve maalesef onun bu tavrını, ekseriyeti askerler olmak üzere belli bir kesim de alkışlıyor.

Ülke hızla ‘birbirini linç etmek isteyen’ azgın, nefes almalarına bile tahammül edemeyen taraflara ayrışıyor. Nerede ise ‘artık çok geç!’ diyebileceğimiz bir sürece girmek üzereyiz!

Bu süreç, ülkeyi iki kefesinde iki dağ bulunan bir teraziye dönüştürüyor. O zaman, küçücük bir çocuk, bir parmak temasıyla bir tarafı seraya diğerini süreyyaya indirip çıkarabiliyor.

İşte ben bu belge işini, bu kere böyle bir senaryonun ucu gibi görüyorum. Seçimlerden sonraFethullah Hoca ile bir röportaj yapılmıştı. Fethullah Hoca o röportajda ”Dün olduğu gibi bundan sonra da, dışardan da beslenen bazı şer odakları en samimi müminleri ve hakiki Müslümanları terörist gibi göstererek irtica yaygarası koparabilirler.” diyordu…

O röportajın verildiği tarih ile şu belgenin düzenleniş tarihlerinin aynı olması ilginç değil mi?

*  *  *

Bizim köyler bağcılıkla geçinirler. Gençlik yıllarımda anlatmışlardı. Bir kavga anında adamın biri diğerine “senin bağını silkelerim görürsün” demiş. Bağını silkmek, bağın ışkın döneminde tomurcuklarının düşürülmesi demektir ki bağı kurutur…

Adam bu sözü söylemiş ama sonra pişman olmuş. Gecenin bir vaktinde aklına gelmiş, “Ya ben bunu milletin önünde söyledim. Bu adamın düşmanı bir ben değilim ya. Birileri gider bağı silkelerse benim boynuma kalır” diye düşünmüş. Almış tüfeğini gidip adamın bağını beklemiş.

Bir de bakmış sabaha karşı iki kişi geldi, daldılar bağın içine ve başladılar bağı silkmeye. Tüfeğini çevirir adamlara, bağı kurumaktan, onları da günahtan kurtarır.

*  *  *

Şimdi, asker AK Parti’ye ‘gıcık’ ya! Fethullah Hoca’dan rahatsız ya! Her gün bir emeklinin veya karısının konuşmaları ortaya dökülüyor ya. Tam zamanı. Yani ülkeyi birbirine düşürmenin tam zamanı!

Evet, ben dua ediyorum ki, o belge ‘gerçek’ olsun. O zaman suçluları kendi adaletimizle cezalandırır demokrasimizi güçlendirmiş oluruz. Aksi takdirde, gelecek adına endişe etmeliyiz. Daha beş sene önce teknolojik anlamda gelecek vaat eden ve atom bombası yapabileceği söylenen Pakistan şu anda savaşın eşiğinde… İşte bakın İran karıştı. Afganistan ölüsüne ağlayamayacak durumda.

Birileri bizi böyle parmağında oynatacak duruma gelmişse durum çok vahim. Bu ülke bizim, bu toprak bizim. Bütün İslam halklarının, sığınacak bir Anadolu’su var. İşte Bulgaristan, işte Kuzey Irak, işte Kafkas.. Başları derde girdi mi bize koşarlar, sığınırlar…

Peki söyler misiniz Anadolu Türkü nereye gitsin, hangi Anadolu’ya sığınsın?

*  *  *

Ben Ak Parti’yi anlıyorum ve tavırlı duruşuna saygı duyuyorum. En azından sivil siyaset adına, 60 yıldır ikide bir ‘höt!’ diyen askere ilk defa, birileri ‘hötünü görüyorum, hadi bakalım!’  diyebildiği için hoşuma gitti. Ama bakıyorum ki asker ısrarla ‘ben yapmadım!’ diyor…

O zaman AK Parti’nin, ‘O zaman kim?’ sorusun sorması lazım!

Tam vaktidir. Asker de millete bir jest yapsın. İktidar’dan rahatsız olmadığını, İslam’ı irtica görmediğini gösteren bir jest!

Yoksa ne mi olur! Çok uzağa gitmenize gerek yok. Sağınıza solunuza bakın yeter!

İsrail ve Amerika tam bir danışıklı dövüş çetesi olmuş! İktidara diyor ki, “bak beni dinlemezsen, salarım üstüne Ergenekoncuları, seni bir damlalık hukuk okkasında boğarlar”, Amerikan karşıtlarına da diyor ki, ‘Bana direnç gösterirseniz, çıkarırım bir belgecik, altında kalıverirsiniz!”

Nasıl olsa, her çıkan belge büyük bir ala vu vala ile –doğru veya yanlış olduğuna bakılmaksızın- yayınlanıyor…

İş nereye varır bilmem ama birileri vatan millet adına izanlı hareket etmek zorunda. Bu izanlı hareket en çok da askere düşüyor! Asker, Gandi’nin yaptığını yapmazsa ülkede bu ikilik artmaya devam edecek. Hatırlayın, Hindular Müslümanların evlerini ateşe verip katliama başlayınca Gandi gidip ateşe verilen bir mahallede bir Müslüman’ın evine oturdu; “Ya ben de onlarla birlikte yanarım, ya da siz bu cinnet ateşini söndürürsünüz” dedi.

Böylece büyük bir katliamı sona erdirdi. Gandi gerçek bir vatanperverdi. Askerlerimiz de vatanperverlikte iddialılar. Hatta nerede ise ülkede onlardan başka vatanperver kalmamış! Başbakanımız da kimse kimseden daha vatanperver değildir diyorlar.

Ben de vatanperverlik yarışındakilere sesleniyorum: Bakın vatan bir ateşe doğru sürükleniyor. Sizde Gandi gibi gidip, hasmınızın evinde oturacak yürek var mı?

Mehmet Ali Bulut - Haber 7

mabulut@gmail.com

***

Bakın,  bizi oraya neler çekiyor:
* Askerin ‘irtica ile mücadele eylem planı’…
İddia o ki, Genelkurmay Harekât Başkanlığı’nca yakınlarda hazırlanmış.
Askerin, AK Parti ve Gülen’i bitirme stratejisi imiş.
AK Parti’yi bölüp parçalayacak, Gülen hareketinin önünü kesecek, memleketi ‘şeriat’ tehlikesinden kurtaracak dahiyane bir plan…
Dehşetengiz bir kurmay zekâsının ürünü olduğu aşikar.
Plan gerçek mi, sahte mi?
Genelkurmay Başkanlığı ve Askeri Savcılık, temkinli…
Fabrikasyon olma ihtimalinden söz ediyorlar.
Başbakan, haklı olarak tepkili; kamuoyu şaşkın…
Ya haber gerçekse; ya belge uydurma değilse…

***

* Başbakan’la Büyükanıt Paşa arasında geçen Dolmabahçe görüşmesi…
Durup durup aynı konu açılıyor.
O 2.5 saatte neler konuşuldu?
Başbakan, “Mahrem devlet işi, açıklanmaz” diyor.
Tabii, muhatap açmaya kalkışmazsa…
Yaşar Büyükanıt Paşa, son kez konuşuyor;
“Orada devlet işi konuşuldu, kimse üzerinden siyaset yapmasın.”
Ama Baykal bu, durur mu?
‘Açıkla da açıkla!’ diye, tutturuyor.
Çok meraklı olduğundan mı?
Haşa!…
Hükümet-asker ilişkilerine çomak sokmak istiyor da, ondan.

***

* Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı Abdurrahman Yalçınkaya’nın son ‘laiklik’ uyarısı…
‘Ekonomi, ekonomi’ diyenler, laikliği gündemden düşürüyorlarmış.
Bu neye benzedi, biliyor musunuz?
Maçın hakemi, oyuncuları, ceza sahasının içinde kalmaya zorluyor.
‘Burada oynayın; sakın ha, ceza sahasından dışarı çıkmayın’ diyor.
Eli de cebinde, hazır ve nazır bekliyor.
Her an penaltı vuruşu da verebilir, kırmızı kart da çekebilir.

***

* Başbakan Erdoğan’ın iki eli öne doğru uzanmış, çatık kaşlı bir resmi…
İki de bir aynı resim arşivden çekilip, basılıyor.
Altındaki haber değişse de, üstteki o görüntü hep sabit.
Denmiş oluyor ki;
‘Başbakan öfkeli, taarruz halinde…’
Bütün muhalif kesimler, uyarılıyor;
‘Herkes, kavga düzenine geçsin…’

***

‘Askerin hükümeti yıkma planı’ haberini görür görmez, onun için ‘eyvah’ dedim.
Bu işte bir bit yeniği muhakkak var.
Bizi o karanlık köşebaşına götürecek taşlar, bir bir gündeme yerleştiriliyor.
Orada boğazlanacağız, demek ki.
AK Parti, TSK’ya karşı kışkırtılıyor.
TSK, hükümetin karşısına çıkarılıyor.
Alevlerin kendi mecrasında, eceliyle solup gitmesi beklenirken…
Ergenekon ateşine, biraz daha  benzin dökülüyor.
Şahit olun;
Yeni bir kavga kızıştırılıyor.
Güpegündüz, hepimizin gözleri önünde…
AK Parti, bir hortlakla korkutuluyor.
Tek çaresi, şeffaf olmaktır.
Genelkurmay’ın bu konuda, muhataplarına ve kamuoyuna karşı samimi olması şart.
Karanlık köşelere pusu atanlar, alttan alta iş çevirenler, yumurta tokuşturmaya heveslenenler…
Gerçek yüzleri, ancak böyle çıkar ortaya.
Ömer Hayyam’ın unutulmaz rubaisindeki gibi;
Madem ki ‘sen-ben’ diye gördüklerimiz, duyduklarımız kuklaların dedikodusudur…
O halde perdeyi ortadan kaldırmak gerek.
Göreceğiz ki, ne sen varsın ardında, ne de ben.

AKİF BEKİ - RADİKAL
akif.beki@radikal.com.tr

Barcelona, güçlü rakibi Manchester United’ı iki golle mağlup edip Avrupa’nın en büyük takımı oldu. Bu sonuçla İngilizlerin Devler Ligi’nde 25 maçtır yenilmeyen takımı M.United, ilk yenilgisini tattı. Şampiyonlar Ligi’nde 153. maçına çıkan Sir Alex Ferguson, Barcelona’nın başında 13. maçına çıkan Guardiola’ya finalde kaybetti ve kupa İspanya’ya gitti. Barcelona’nın Arjantinli yıldızı Lionel Messi, attığı 9 golle Şampiyonlar Ligi’nde gol krallığını elde etti. Bu arada bu tarihî maçın adamı ise Xavi Hernandez seçildi..

Hemen her şeyi gerçeğini bilmeden,  okumadan yasaklama yolu ile eğitme yoluna gidenlere, İslam’ın kolaylaştırıcı, sevdirici ve nefret ettirmeden tebliğ yolunu tercih etmeyip; zorlayarak, emredici, yapmadığı şeyleri emrederek kısaca nefret ettirerek öğretme yolunu seçenleri eleştiren bu videoyu izlemenizi tavsiye ederim.

 Egitim muduru tesekkur yazisi verdi. Birkac poz resim cekindik. Fotograflarin digitallerini alamadim. Cunku iceri girince herseyi (cuzdan, usb, anahtar vs..)  disarda birakmak gerekiyor. Ama 1 er adet fotograflardan verecekler. Fotograflar cikinca alacagim, isterseniz paylasirim.

 Gardiyanlarla ve ogretmen memurlarla muhabbet ettik. Bu hareketi hepsi cok takdir ediyor. Baslangicta bu hayir hareketini anlattigimda hepsi sasirmislardi.

 Kitaplarin bir kismi, fazladan 2-3 adet yollanmis. Mahkumlar arasinda bilgi yarismalari duzenlenecek ve bu yarismadan galip gelenlere bu fazla kitaplardan hediye edeceklermis. Boyle bir karar almislar.

 Cezaevinden anilarim simdilik bu kadar…”

 Türkiye’de güzel şeyler oluyor insanlar el ele verince. Kayseri’li yazarımızMehmet Bahadır‘ın yardımları Kitap Adresi sitesi‘nin desteği sayesinde Derin Düşünce Ailesi site felsefesini yansıtan bir projeye imza attı. “Derin Düşünce Ailesi” diyoruz çünkü siz değerli okurlarımız ve yorumcularımız olmadan bu proje asla hayata geçirilemeyecekti.

 Nedir?

Cezaevi esas olarak Derin Düşünce’nin hayata ve insan bakışıyla uyumlu bir kavram değil. Yani insanları “cezalandırmak için” duvarların arasına kapattığınız zaman bir kaç temel sorun birden kendini gösteriyor:

• 1) Mahkûmun aile fertleri suçsuz oldukları halde cezalandırılmış oluyorlar; hem duygusal anlamda hem de maddî olarak,
• 2) Cezaevleri “Kötü insan nasıl üretilir” yazısında savunduğumuz gibi insanları daha da sertleştiren, yeni suçlara yaklaştıran birer ortam haline gelebiliyor.
• 3) Suç işlemiş ve “doğru yola” geri dönebilecek bir insan anlayışı terk ediliyor. Bunun yerine ömür boyu sürecek bir “suçlu damgası” vurulabiliyor.

 Çok şükür bütün cezaevleri aynı durumda değil. Özellikle bu projeye kapılarını açan Kayseri Kapalı Ceza İnfaz Kurumu eğitim konusuna çok büyük hassasiyet sahibi. Cezalarını çektikten sonra topluma yeniden katılabilmeleri için insanlara bilgisayar teknolojisinden mobilya imalatına hatta sığır yetiştiriciliğine kadar bir sürü meslek kursu veriliyor bu “duvarlar arasında”. Eğitimi yarıda kalmış olanlar bitirme sınavlarına hazırlanabiliyor, diploma alabiliyorlar.

 Eğitim bölümünden sorumlu ögretmenlerle biz de telefon ile görüştük. Tiyatro kursları ve badminton gibi bir çok etkinliğin eğitim kapsamında gerçekleştirildiğini şaşırarak ve sevinerek öğrendik.

 İşte “Cezaevleri okul olsun!” adlı projemiz bu güzel insanlarla Kayseri’de başladı. Yazının başında sizinle paylaştığımız iyi haber 300 civarında kitabın cezaevi kütüphanesine ulaştığını bize bildiriyordu. Bu ay bitmeden 200 kitap daha Kayseri’ye gönderilecek.

 Kitap Adresi sitesi de kitaplar için bizden ücret talep etmediği gibi kargo masraflarını da üstlendi, sağolsun. Bu yılın ortasına gelmeden operasyonu yenilemek istiyoruz. Yani ikinci bir 500 kitap paketi. Böylece 1000 kitaba ulaşmış olacağız.

 Yazarımız ve değerli dostumuz Mehmet Bahadır cezaevini bir kaç kez ziyaret etti aslında ve oradaki yöneticiler ile temas kurmamızı sağladı. Bu ziyaretlerden birinde fazladan gönderilecek kitapların bir kısmının mahkumlara hatta yakınlarına hediye edilmesini teklif etmişti. Başlangıçta bazı kurallardan dolayı imkânsız görünen bu iş anlaşılan hallolmuş. Umud edelim ki yakında kocasını, babasını, oğlunu ziyarete gelen insanlara birer kitap hediye edilsin.

 Belki bu tiyatro kursları ya da kitap okumak görünüşte yüzeysel ya da oyalayıcı gelebilir. Kanaatimizce tam tersine düşünce ve sanatın gücü insanı suçtan korumada birinci derecede önemli. Zira kendisini NET bir biçimde ifade edemeyen, karşısındakini, toplumu anlayamayan insanların suç işlemesi daha kolay. Çünkü şiddetin kendisi de bir ifade, bir iletişim biçimi. Konuşması engellenen insan vurup kırar ya da şiddet kendine döner, intihar, ülser, migren hatta kanser gibi hastalıklar bu içselleşen şiddetin tecellisidir.

 Zaten kriminoloji istatistikleri de bunu ispatlar biçimde. Cezaların ağırlaştırılması belli bir seviyenin ötesinde suçu önlemiyor. Çünkü insanı suç işleme anında “mantıklı” bir biçimde düşünemiyor. “Yakalanırsam 15 yıl yerim” demiyor kimse. O noktaya gelmiş insan zaten aklını ve vicdanını askıya almış vaziyette. Bunun için akıllı bir devlet enerjisini cezalandırmaya değil suçu önlemeye yoğunlaştırmalı diyoruz.

 Sizlerin sayesinde oldu

Sitemiz her ay 40-50 bin okuyucunun buluştuğu, yazarlarımızın ve yüzlerce dostumuzun yorumlarıyla zenginleşen bir tartışma ortamı haline geldi. Türkiye’nin politika-tarih-felsefe platformları arasında hatırı sayılır bir konuma geldik. Doğal olarak sanal “duvarlarımız” da artık değer kazanıyor.

 Doğum günümüzü kutlamaya hazırlandığımı¨z şu günlerde bir kez daha sadık okurlarımıza teşekkür etmek istiyoruz. Bu kez Kayseri’de cezalarını çekmekte olan insan kardeşlerimiz adına. Derin Düşünce sitesine geldiğiniz, sayfalarımıza tıklayıp yazı ve yorum okuduğunuz her dakika, her saniye Kayseri’ye kitap olarak döndü, dönecek. Kim bilir başka insan odaklı projelere zemin olacak katkılarınız.

 Sitemizin gönüllü yazarları, sadık okur ve yorumcuları olmasaydı, bu site internetteki bir çok site gibi “dilsiz” olacaktı. Rafta duran, hiç açılmayan bir kitap gibi olmasını istemedik bu sitenin. Güzel fikirleri savunmak, ırkçılığa, şiddete karşı durmak gerek elbette. Ama eylemlerin fikirlerle beraber yürümesi gerekiyor. Aksi takdirde aydın insan toplumdan, gerçeğin coğrafyasından uzaklaşıyor.

 Doğrudan katılmak ister misiniz?

Arzu eden okurlarımız “Cezaevleri okul olsun!” kampanyasına doğrudan destek verebilirler. Cezaevindeki bir insana ışık tutabilecek kitapları satın alarak ya da kütüphanenizden seçerek doğrudan Kayseri’ye gönderebilirsiniz.

Bunun için adres:

 KAYSERI KAPALI CEZAEVI INFAZ KURUMU

Egitim Birimi

Gültepe Mahallesi, No: 50

Melih Gazi

Kayseri

 Tahmin edebileceğiniz gibi cezaevlerine bir şey sokmak kolay değil. Biz Millî Eğitim Bakanlığı’nın tavsiye listesini kullandık Kitap Adresi sitesi sayesinde. Piyasada serbestçe satılan bazı kitapların “sakıncalı” bulunma ihtimali olabilir. Bu sebeple “uç fikirler” temsil eden kitaplar yerine dünya klasikleri, tarih vb konulardaki kitapları tercih edebilirsiniz. Ayrıca çeşitli imtihanlara hazırlayan ya da meslek kurslarında kullanılan kitaplara ihtiyaç var.

 Tanıtım Desteği

Eğer bu proje hoşunuza gittiyse dostlarınıza, üye olduğunuz forumlara bildirerek bize destek olabilirsiniz. Varsa sitenizde, blogunuzda duyurabilirsiniz.

 Maddî destek

Bu projeye ve benzerlerine maddî yardım yapmak isteyen dostlar için ayrıca birdestek sayfası hazırladık. Okuyucu sayımız arttıkça daha güçlü bir teknik yapı kurmak durumunda kalacağız. Ayrıca daha büyük projeler için maddî desteğe ihtiyacımız olacak.

 Halihazırda bu sayfayı okuyarak dahi bu projeye ve Derin Düşünce’ye destek vermiş olduğunuz için tekrar teşekkür ediyoruz.

 Sevgi, Saygı ve Muhabbetle

Derin Düşünce Ekibi

Kaynak : http://www.derindusunce.org/2009/01/14/cezaevleri-okul-olsun/

Hâlihazırda yürürlüğe giren kuşatma tarihteki örneklere pek benzemiyor çünkü.

Sebebini izah edebilmek için önce geçmişe göz atmamız gerekiyor biraz.

Biliyorsunuz Türkiye Cumhuriyeti, Osmanlı Devleti’nin yıkıldığı Birinci Dünya Savaşı’ndan sonra kuruldu.

Osmanlı’yı savaşa sürükleyen hadiseler zinciri ise 1909 yılında İkinci Abdülhamit’in hâl edilmesiyle başladı.

İktidarı ele geçiren İttihat ve Terakki, ülkeyi sonu belli olmayan bir maceraya sürükledi.

Örneğin…

Allahüekber Dağları’nda binlerce Mehmetçik tek kurşun atmadan şehit oldu. Ardından bir oldubitti ile ülke savaşa girdi.

Osmanlı için sonun başlangıcıydı Birinci Dünya Savaşı. Zira üç kıtada askerî ve siyasî yenilgiye uğradı. Binlerce insan hayatını kaybetti. Canını kurtarabilenler ise son karakol Anadolu’ya sığındı. Burası da işgal edilince vatanlarını savundular can havliyle.

Sonra Türkiye Cumhuriyeti’ni kurdular.

Türkiye, Misak-ı Milli sınırları içinde kendi yağıyla kavrulan ve çevresiyle irtibatı büyük ölçüde kesen bir ülkeydi artık.

İkinci Dünya Savaşı, çeperlerini kırma fırsatı verdi Türkiye’ye.

Çok partili hayatla birlikte içeride ve dışarıda büyük bir kalkınma hamlesi başladı. Anadolu’ya götürülen hizmetler diplomasinin hareket alanını genişletti. Türkiye, çıkarlarını korumaya matuf önemli anlaşmalar yaptı bu dönemde.

Mesela NATO’ya üye oldu. Kıbrıs’la ilgili tarihî anlaşmalara imza attı. Bu dönemde Batı ile senkronize bir politika izlendi geneli itibarıyla.

Dönemsel sapmalar baş gösterdiğinde de darbeler yapıldı, muhtıralar verildi. 1960 ve 1980 darbeleriyle ‘devlet’ bir kez daha dizayn edildi. Yeni anayasalar yazıldı ve yürürlüğe konuldu.

1980 sonrası şartlar hem içeride hem de dışarıda değişmeye başladı. Şüphesiz bu değişim 1950′lerden çok farklıydı.

Bir kere Soğuk Savaş bitiyordu. Demir Perde sahneden çekiliyor, toplumları bölmek için inşa edilen duvarlar yıkılıyordu.

İşte bu dönemde Türkiye dış dünyaya açıldı hızla. Ekonomik, siyasi, kültürel birikimini ortaya çıkan yeni toplumsal yapılar ve bağımsız devletlerle paylaştı.

İçeride ve dışarıda ihtilaflar bir kenara bırakıldı, müşterek yönler ön plana çıkarıldı. Bu sayede Adriyatik’ten Çin Seddi’ne uzanan geniş bir coğrafyada varlığını hissettirir oldu Türkiye.

Ancak bu dönem 28 Şubat süreciyle kesintiye uğradı. Ülke tekrar içine kapandı. 1993-2003 yılları arasında dış dünya ile irtibat neredeyse asgari seviyelere indi.

2003′ten sonraki süreci biliyorsunuz.

AK Parti ile birlikte Türkiye yeniden çeperlerini içeride ve dışarıda zorlamaya başladı. Reformlar yaptı, ezber bozan stratejileri hayata geçirdi. Devleti ve sivil toplumuyla yaptığı güzel işler, onun dünyadaki itibarını artırdı.

Davos’taki ‘one minute’ olayından sonra yeni bir kıskaçla karşı karşıya Türkiye.

Dün Türkiye’yi Misak-ı Milli sınırları içerisinde hapsetmek isteyenlerin amacı bu kez dışarıya açılan Türkiye’nin önünü kesmek.

Kim onlar?

Bölgedeki ağırlığını istemeyenler tabii ki…

Bunun için de içeride ve dışarıda Türkiye’yi ‘yalnızlaştırma’ politikasını uyguluyorlar şimdi.

Kuşatmayı kırabilmenin yolu ise Deniz Feneri olayına da, Kürt meselesini kastederek “Kendi içimizde meseleleri çözme kabiliyetimiz var” diyen Cumhurbaşkanı Gül hakkında verilen yargı kararına da, Azerbaycan’la yaşanan sıkıntıya da, Ergenekon’u siyasi dava haline dönüştürmek isteyenlere de bu gözle bakmaktan geçiyor sanırım.

mehmet.yilmaz@zaman.com.tr

Yani Allah kendi koyduğu kanunun mahkumu değildir. İstediğini istediği gibi değiştirebilir. Hatta risalelerde: “Vaktinden evvel kıyamet kopmazsa” gibi ifadeler, korku-ümit dengesini hatırlatırken, herşeyin dizgininin de Onun elinde olduğunu, isterse, kıyamet tarihini değiştirebileceğ ini, Mürid-i Mutlak, Müreccih-i Hakiki olduğunu ders veriyor. Onun için sualinize yukarıdaki hakikatlara binaen diyebilirim ki, Allah dilerse, bir dua ile herşeyi değiştirebilir.İ stemezse ve Hikmeti iktiza etmezse, Peygamber dua etse de, hiç bir şeyi değiştirmez. 

Fakat bunlar normal şartlar değil. Yani sebepler alemindeki tasarrufu, belli kanunlar dairesinde olur ve sebep ve şartlara bağlıdır. Bu Vahidiyeti gösterir. Her şeyde Hakim olan aynı kanunlardır. O zaman “herşeyin Hakimi birdir” manası görünür. Amma insan çok çabuk gaflete düştüğü için, herşeyde geçerli olan kanunlar, yeterliymiş gibi bir zanna kapılıp, herşeyi tabiata, kanunlara verecek ve Allahı unutacak veya inkar edecek. Onun için bazen kanunların fevkınde, üstünde, kanununu muvakkaten geçersiz kılarak,veya değiştirerek herşeyi her an idare ve icad edenin, kendisi olduğunu bir derece göstererek, her varlığa bizzat tasarruf ettiğini hissettirerek Ehadiyetini bildirir. 

Onun için dua eder etmez, çoğunlukla netice vermez.Kadir ismini Hakim ismi sınırlar.

Bir anneler günü daha geride kaldı. Haber bültenleri, gazeteler 
onlara hak ettikleri değeri veremediğimizin somut pişmanlıklarıyla 
doluydu. Ajite müzikler eşliğinde yapılan dram haberleri bırakarak geçti gitti 2009’un da “Anneler Günü”.

Sanırım ana olmanın payına hep kahır, hüzün ve beklemek düşüyordu. Bu yüzden sevinçten çok hüzün getiriyordu gün. Analar göz yaşlarıyla hatırlandı bir kere daha.

Ve anneler gününde yıllar önce okuduğum bir kitap geldi yine 
aklıma. Hekimoğlu İsmail’in Minyeli Abdullah’ı. 

Evinde dini sohbetler ediyor diye, alıp götürüyorlardı Abdullah’ı 
diktanın muhafızları. 1 gün, 2 gün, 3 gün derken aylar, belki de yıllar 
geçiyordu. Cunta Abdullah’ı düşman ilan etmişti ya, çevresindeki herkes çil 
yavrusu gibi dağılmıştı. Akrabalarından, eşinden, dostlarından hatta 
zamandan ve gençliğinden bile daha vefalı biri vardı geride. 
Anası.

Evinin önünde bir kahır abidesi gibiydi yaşlı kadın. Bekledi oğlunu. 
Yıllarca her gün aynı yere oturup bekledi. Beklemekle geçirdiği her gün de 
yüzüne yeni bir çizgi olup oturdu. Esen yelden, uçan kuştan bile medet 
umar hale gelmişti ana. Ağzından çıkan her söz, okuyucunun içinde, bir yanardağ patlatacak kadar özlem doluydu. 

“Abdullah’ı gören yok mu?” “Oğlumdan haber yok mu?” 

Minyeli Abdullah bir romandı. Lakin hayal değil. Ne analar vardı 
içimizde Abdullah’ını özleyen. Elinde çocuğunun yıllar öncesine ait bir 
fotoğrafıyla kalakalmış. Öksüz bir çocuktan daha öksüz, yetimden daha 
yetim. Kolu kanadı kırık. Gülmeyi unutmuş. Anneler gününde bir mezar
taşına sarılıp ağlamayı vuslat gören şehit anaları. “Rüyamda bir kerecik 
yüzünü göreyim” diye dua dua yalvaran eli öpülesi binlerce ana. 

Ne analar vardı, evlatlarının mezar taşına sarılmanın bahtiyarlığına bile sahip olmayan. Onlarca yıldır her çıtırtıda, yüreği pır pır eden, her ocak başına geçtiğinde çocuğunun sevdiği yemeği pişiren, ama tek lokması boğazından geçmeyen. 

Daha dün gibi hatırladılar bir kere daha, tıpkı o romandaki gibi, 
kapılarının çalınışını. Kendilerine devlet süsü vermiş kişilerin, türlü sebeplerle Abdullahları alıp götürüşünü.

Anneler gününde daha bir ümitle dinlediler belki rüzgarı, havayı, dışarıdan gelen ayak seslerini. Anneler gününde daha çok acıdı yürekleri. Daha çok kırıldı ümit. Ve ümitsizce sordular yine:
“Abdullah’ımı gören yok mu?”. 

Binlerce şehit anası, binlerce kayıp anası bir kere daha baktılar 
Silivri’ye doğru. Evladının kanı üzerinden iktidar hesabı yapanlara, ölüm çukuru mimarlarına, yargısız infazcılara beddualar döküldü dudaklardan…

Henüz şehitlerin hesabı sorulmadığından gülmedi yüzler, kayıpların hangi ihanetlerin susturulmuş şahitleri olduğu bulunmadığından sevinç getirmedi 10 Mayıs. Binlerce evin önünde Abdullah’ı için ağlayan birer kahır abidesi ana vardı yine. Belki de güzel ülkemizde bu yüzden Anneler Günü hüzünlü geçti yine. 

Nadir Kılıç - http://www.samanyoluhaber.com/yazar-149584.html

Çıkartılabilecek bir ders: Bu avcı kafaya takmış ki, tilkiyi avlayacak.
Bütün ihtimalleri baştan düşünüp, her ihtimali ortadan kaldıracak, bir
sebep, ve çözüm için bir alet bulmuş. Demek, denilebilir ki, biz de,
nerede-hangi diyarda olursak olalim, hizmeti ulaştıracağımız
kişileri-toplumu cok iyi tanıyarak, onların her bahanesine, her haline karşı
hazırlıklı olmalıyız.  Bir kere denemeyle bırakmamalıyız. Kendimizi onlarin
yerine koyarak, kendimizi onlardan addederek, karşımıza çikacak engellere
karşı evvelden tedbir almalıyız.