Psychologie in het hier en nu

Hij en zij ervaren in de ware liefde een gevoel van thuiskomen

noreply@blogger.com (de redactie) — Mon, 29 Jun 2009 17:51:00 +0000

Wat maakt een liefde groot? Zit het hem in een verrassingsweekend naar Parijs, in de seks, of gewoon in de bereidheid haar band te plakken, zodat ze toch nog op tijd op haar werk komt? Zit het hem in aandacht, inspanning, of juist in de vanzelfsprekende routine?

Voor de populairste rubriek van Volkskrant Magazine sprak Corine Koole gedurende 4 jaar wekelijks 'gewone' echtparen over hun liefde voor elkaar. Openhartig vertellen ze haar over hun geheimen, verlangens en teleurstellingen. Mannen en vrouwen onthullen tot in detail de twijfels en het geluk van hun dagelijkse liefdespraktijk. Met haar scherpe observatievermogen weet Corine Koole steeds opnieuw door te dringen tot de kern van de in leeftijd en achtergrond totaal verschillende Nederlanders, die één ding gemeen hebben: ze willen gelukkig worden, en blijven, in de liefde.
De interviews zijn voor dit boek geactualiseerd. Wat gebeurde er na publicatie van de bekentenissen, die niet zelden voor het eerst hardop werden uitgesproken, en zelfs voor sommige partners nieuw waren?

Hij Zij en de liefde
Corine Koole

In de laatste Magazine van eind juni 2009 met een Hij/Zij bijdrage analyseert Corine Koole onder de titel “Het gevoel van thuiskomen” de beste liefde. De beste liefde is de liefde die behaaglijke patronen slijt in het leven.
Zij geeft daarbij drie levenslessen:
1. Probeer je geliefde nooit te veranderen
2. Blijf lachen om zijn grappen
3. Hang dat schilderij op voor ze het heeft kunnen vragen

Voor wie deze lessen wat mager overkomen, maak een verdiepingsslag bij Irvin Yalom en Francine Klagsbrun. Beiden formuleerden acht kenmerken van goede relaties.

Vind een nieuwe liefde via spiritueel daten

noreply@blogger.com (de redactie) — Fri, 26 Jun 2009 17:57:00 +0000

In Happinez nummer 4, 2009 aandacht voor spiritueel daten

Aanvaard vergankelijkheid

Om te kunnen liefhebben zul je moeten aanvaarden dat verandering, verlies en verdriet in het leven onvermijdelijk zijn. We lijden minder wanneer we het lijden erkennen als onderdeel van het leven, zegt de Boeddha. Lijden is voor een groot deel het gevolg van de onrust die we creëren wanneer we eisen dat het leven 'eerlijk' is en geen hindernissen, uitdagingen of ziekte omvat.
Ook in de liefde gaan dingen voorbij of veranderen ze. We zeggen hallo en vaarwel. We zijn het ene moment verbonden, het andere niet meer. Een teder moment is nooit hetzelfde. Geluk en verdriet bestaan naast elkaar, horen zelfs bij elkaar. Wanneer we het spirituele pad volgen, schrijft Charlotte Kasl, laten we de dingen zijn zoals ze zijn, we kijken ernaar en zien hoe ze voorbijgaan, zoals een briesje. De spirituele liefdesweg is vloeiend, ongrijpbaar en ondefinieerbaar. We stoppen de stroom als we proberen ons aan iets vast te houden. Onze partner blijft niet eeuwig dezelfde en dat moeten we ook niet willen. We dienen elke dag met een nieuwe blik naar elkaar te kijken, met heldere ogen en een open geest, zodat we de persoon van vandaag kunnen zien en niet een beeld uit het verleden.

Tot zover Happinez.

Hoe vind je een nieuwe liefde in je leven? In haar boek 'Als de Boeddha zou daten' combineert Charlotte Kasl verschillende spirituele tradities om je duidelijk te maken hoe je op een waarachtige manier een partner vindt zonder jezelf in dat proces te verliezen. Het boek leert je dat wanneer je trouw blijft aan je persoonlijke spirituele reis, je inherente nieuwsgierigheid, compassie en intuïtie je zullen leiden bij het vinden van je ideale partner. De hoofdstukken zijn onder meer gebaseerd op de volgende tips (met links naar artikelen buiten het boek van Kasl):
• Formuleer je wens tegenover het universum
• Laat je leiden door je hogere zelf en niet door het ego
• Zoek naar je ware gelijke
• Blijf trouw aan je eigen spirituele pad
• Vind de balans tussen geven en ontvangen

Als de Boeddha zou daten
Charlotte Kasl

Drie van de vijf stellen ruziën over geld, het NIBUD geeft tips

noreply@blogger.com (de redactie) — Mon, 08 Jun 2009 20:47:00 +0000

Het Nationaal Instituut voor Budgetvoorlichting (Nibud) is een onafhankelijke stichting die informeert en adviseert over financiën van huishoudens. Uit onderzoek van het Nibud blijkt ook dat er meer ruzie over geld wordt gemaakt dan over het huishouden of de kinderen. Drie van de vijf stellen (60%) ruziën over geld. De meeste ruzies gaan over het bestedingspatroon van de vrouw. Ruzie kan ontstaan omdat mannen en vrouwen anders over geld denken. Mannen hebben meer voor geld over dan vrouwen, vinden dat veel geld hen zelfstandig maakt en vinden merkartikelen belangrijker dan vrouwen. Vrouwen maken zich meer zorgen over geld en doen vaker een aankoop zonder eerst na te denken of ze het echt nodig hebben. Geldzaken kunnen ook ná een relatie voor problemen zorgen.
Liegen over de prijs van een aankoop, geld achter houden of een uitgave stiekem doen. Vrouwen hebben vaker dit soort geheimen over geld dan mannen. Dit blijkt uit het Geld en Relatie onderzoek (PDF) van het Nibud. Eén op de drie vrouwen van de 1400 respondenten zegt een geldgeheim te hebben. Dit tegen 16% van de mannen. Ook zegt 12% van de vrouwen een spaarpotje te hebben waar de partner niets van weet. Van de mannen zegt 7% zo’n geheim potje geld te bezitten.

Maak geldzaken bespreekbaar
1. Hoe denkt u over geld?
2. Kies een goed moment
3. Begin met de positieve kanten
4. Stel samen doelen en prioriteiten
5. Spreek een vrij bedrag af
6. Inleven en aanpassen

Tot zover het Nibud.

Er zijn grote verschillen in de wettelijke verplichtingen tussen mensen, die trouwen of een samenlevingscontract aangaan en hen die het onderling regelen. De eerste groep is (afhankelijk van hun trouwdatum) nog 12 jaar na verbreken van de relatie wettelijk verantwoordelijk voor elkaars inkomen en de tweede groep helemaal niet.
Dit vooruitzicht kan gemakkelijk spanning oproepen wanneer een van beide partners zijn of haar baan verliest of er wanneer er onbalans komt in de inkomsten.
Redt een van beide partners het financieel niet alleen dan kan een beroep worden gedaan op de bijstand als het eigen geld dreigt op te raken. De samenleving springt dan bij en eventueel wordt het verhaald op de gescheiden partner, wanneer die dat kan dragen.

Meer lezen?

Waarom is er vaak zoveel gedoe om geld tussen partners? Waarom zijn deze aanvaringen zoveel heftiger dan andere? En waarom speelt geld regelmatig een rol bij echtscheiding? In het boek “Gedoe om Geld” van Joke de Walle praten zeven paren over hun problemen met geld en de conflicten die het veroorzaakt in hun relatie. Geld zorgt voor conflicten en ze willen weten waarom. Ze hopen ook te ontdekken hoe ze er beter mee om kunnen gaan.
Dit boek gaat over de psychologische impact van geld op gezinnen en op kinderen. Het laat zien hoe het voelt om op te groeien met heel veel geld of met juist heel weinig. Het maakt ook duidelijk hoe belastend het voor een kind kan zijn als een vader failliet gaat of financieel maar nauwelijks het hoofd boven water kan houden. Dit soort moeilijke omstandigheden in het vroegere gezin hebben hun sporen nagelaten bij veel van de partners en die zorgen later voor geldconflicten in hun huwelijk of relatie. Als partners hun verleden gaan onderzoeken, krijgen ze een nieuwe kijk op oude problemen en kunnen er effectiever mee omgaan.

Gedoe om Geld
Joke de Walle

Waar we op wachten

noreply@blogger.com (de redactie) — Sat, 16 May 2009 13:01:00 +0000

Je omarmt me met je lijf en je gedachten
Dat maakte het waard om op te wachten

Pas je als hulpvrager in het goedkoopste of in het lucratiefste plaatje van de hulpverlener?

noreply@blogger.com (de redactie) — Sat, 28 Mar 2009 17:44:00 +0000

Wanneer je een beroep op de gezondheidszorg doet, is de diagnose die je krijgt niet een open vraag. Psychiater Toon Vriens: ‘In de psychiatrie ben je een gediagnosticeerd geval dat past in een categorie waarvoor een behandelaar geld krijgt.’
Artsen krijgen verschillende beloning voor verschillende diagnoses: het ene ziektebeeld levert meer op dan het andere. Bron: Volkskrant 28 maart 2009.

Deze omstandigheden maken dat je als cliënt niet met zekerheid weet dat je de juiste diagnose krijgt en de goedkoopste behandeling. Ook maakt het onderzoeksresultaten minder objectief en kunnen daarop baseerde politiek besluiten minder worden vertrouwd. Zelf denken en kritisch blijven is het adagium. Zie ook De plicht om het lot in eigen handen te nemen door Trudy Dehue.

Meer hierover lezen? Onder redactie van Erik Schut en Frans Rutten beoogt het leerboek Economie van de gezondheidszorg de lezers een goede basiskennis van de zorgeconomie te verschaffen. Onderwerpen onder meer:
- de bijdrage van investeringen in gezondheidszorg aan de volksgezondheid;
- het effect van eigen betalingen op het gedrag van zorgvragers;
- het effect van de wijze van honoreren op het gedrag van zorgaanbieders;
- de invloed van zorgverzekeringen op het zorggebruik;
- de aanwezigheid van schaalvoordelen bij zorginstellingen;
- de economische evaluatie van nieuwe medische technologieën;
- de meting van de relatieve prestaties van de zorgstelsels in verschillende landen.

Economie van de gezondheidszorg
Erik Schut en Frans Rutten

De vrouw is aan het puberen en de man aan het remanciperen

noreply@blogger.com (de redactie) — Wed, 11 Feb 2009 15:33:00 +0000

"Als de onderdrukker (man) wegvalt, dan gaat de onderdrukte (vrouw) zich gedragen als de onderdrukker". "Vrouwen veranderen, ze zijn bevrijd, maar slaan door, het is een complot, er moet een nieuwe balans komen". "Mannen hebben van vrouwen taken overgenomen, zijn voortrekker in de emancipatie, maar worden daar niet voor gewaardeerd".

Remco Veldhuis en Richard Kemper zijn de mannen achter het cabaretduo Veldhuis & Kemper. Ze doen momenteel try-outs van hun nieuwe voorstelling We moeten praten. Ze waren te gast bij Pauw en Witteman. De site meldt: “In hun nieuwe theaterprogramma staat de man centraal, en dan vooral de 'ontmannelijking' van de man. Na het feminisme en de metroman weten mannen niet meer wat ze zijn en wat er van ze verwacht wordt. Zijn de heren zelf ook de weg kwijt?”

De uitspraak “de vrouw is aan het puberen” kwam uit dit gesprek:

De uitspraak “de man wil remanciperen” is afkomstig van een training die wordt gegeven aan mannen door de makers van de site Remancipatie. Op deze site staat te lezen:
Remancipatie betekent meer aandacht voor de mannelijke kant van de maatschappij.
We hebben in onze westerse samenleving geen inwijding tot man meer. Mannen van nu zijn hun hele leven 'ondergedompeld' geweest in het publieke debat over vrouwelijke normen en waarden en zijn daardoor, ongemerkt, het contact met hun mannelijke kern verloren. Gewoon omdat er geen aandacht aan besteed is. Dat is volledig ongemerkt gebeurd, en de kans is groot dat de meeste mannen zich hier totaal niet van bewust zijn. Een druppel weet ook niet dat hij in de oceaan zit.
Vrouwen hebben het inmiddels gemerkt en klagen dat er: ‘Gewoon geen leuke mannen meer zijn.’ Nu zitten er altijd twee kanten aan een medaille, maar als we ons richten op de mannelijke kant, dan hebben ze gelijk.

We Moeten Praten
Veldhuis en Kemper

Achter het slimme onbewuste zit geen intelligent design maar mogelijk een relaxte schepper

noreply@blogger.com (de redactie) — Tue, 10 Feb 2009 19:04:00 +0000

Ap Dijksterhuis schreef een boek over de werking van het onbewuste dat 200.000 keer zo veel werk zou verzetten als het bewuste. In een Woord achteraf stelt Dijksterhuis dat het schrijven hem niet al te veel moeite heeft gekost en dat het voor een groot deel onbewust ging.
In hoofdstuk 7 met als titel Onbewust doen beschrijft hij de discussie tussen evolutie en intelligent design. Als verdedigers van Intelligent Design voert hij de Creationisten op. Creationisten beweren op grond van de Bijbel dat de wereld door God is geschapen binnen één week tussen 6000 en 10.000 jaar geleden. De Creationisten opvoeren als uitvinders van intelligent design is net zo flauw om in de discussie aan de ene kant Darwin aan te halen en aan de andere kant een willekeurig dorpsbewoner van Staphorst.
Volgens Dijksterhuis is de mens in haar huidige vorm voor een groot deel gebaseerd op toevalligheden. We bestaan door de (veel minder dan 1%) mutaties die het succesvolst zijn gebleken. Een nieuwe soort ontstaat uit een bestaande soort, waaraan één of twee levensvatbare nieuwe onderdelen zijn toegevoegd.
Er is geen ontwerper die van te voren besluit welke onderdelen nu weer zullen worden toegevoegd.
Tot zover de redenatie van Dijksterhuis waarom de evolutie louter en alleen op toeval berust en er geen aanwijzingen zijn voor Intelligent Design.
Er zijn een aantal aspecten die bij Intelligent Design worden verondersteld en dat is dat het een kracht is die snel en doelgericht werkt. Laten we die kracht God noemen. Maar waarom zou God haast hebben? Omdat in de Bijbel staat dat alles in zes dagen is geschapen? Achter deze gedachte gaat weer de veronderstelling schuil dat wat er in de Bijbel staat een goede vertolking zou zijn van wat een Almachtige Schepper zou hebben gedaan.
Misschien heeft God wel onder het motto "Go with the flow" een evolutie op gang gebracht met als enig doel om bewustzijn te scheppen en kan het hem of haar niets schelen hoe lang het duurt voordat een nieuwe levensvorm deze ontwikkelt en langs welke weg. Misschien vindt hij/zij vrijheid wel (bijna) net zo belangrijk als liefde.
Zo bekeken gaan de observaties van Dijksterhuis en Intelligent Design samen.

Het slimme onbewuste
Ap Dijksterhuis

Een andere auteur –Bebe- kan niet geloven dat de evolutie louter op toeval berust. In een commentaar op bol.com bij het boek Intelligent Design, de zwarte doos van Darwin schrijft een lezer: “Het is een tekortkoming in het bevattingsvermogen van de bedenker/voorstander van dit bedenksel, en getuigt van luiheid. De wetenschapper die zich neerlegt bij Intelligent Design is te lui om de complexiteit die hij (nog) niet kan verklaren te onderzoeken. Onder het motto ‘dit snap ik niet, dus hier zal wel een wonder gebeuren’ laat hij het er bij zitten.

Intelligent Design
Michael J. Behe

Tot zover bol.com.

Misschien is evolutie wel iets voor scheppers die heel veel tijd over hebben. Het is niet voor niets dat God de zevende dag rust nam, nadat hij constateerde dat hij iets op gang had gebracht dat de goede kant op ging.

De economische zeepbel weerspiegeld in de vrouwelijke ego

noreply@blogger.com (de redactie) — Tue, 03 Feb 2009 15:00:00 +0000

Het kapitalistische denken beïnvloedt ook de manier waarop mensen de waarde van elkaars handelen beoordelen. Nu veel vrouwen meer inkomen verdienen dan hun partners lopen ook veel mannen het risico dat er getwijfeld gaat worden aan hun mannelijkheid. (Economische) macht erotiseert, maar de hier bedoelde aantrekking wordt eerder gezocht in de werkrelatie dan gevonden in de partnerrelatie.
Wanneer de vrouwen ook nog eens komen van een lage inkomenspositie en veel hoger uitkomen dan hun partner, komt de vraag op of zij wel de juiste partner hebben gekozen. Vrouwen zijn soms net mannen.
Deze vraag wordt nog pregnanter wanneer de mannen de "hoorn des overvloeds (zie afbeelding)" gebruiken om zelf een stapje terug te doen in hun inspanning om geld te verdienen. Daar is op zich weinig mis mee, maar wanneer hun eega de indruk krijgt dat zij vervolgens nog harder moet gaan werken, dan komt de grens van haar belastbaarheid in zicht en raakt zij geprikkeld. "Jij dwingt mij om mijn mannelijke kant te laten prevaleren terwijl ik liever mijn vrouwelijke kant laat zien", krijgt hij te horen. Zij is gewend om onder hoge werkdruk veel werk te verzetten en zij verwacht dezelfde voortvarendheid van het thuisfront. Thuis is om te ontspannen en dat zij soms haar werkstress op een kleinerende wijze afreageert op hem is voor haar niet meer dan gerechtvaardigd, want "wie betaalt die bepaalt". Zij wil dat hij naar haar pijpen danst.

De situatie die ontstaat lijkt een beetje op een gespiegelde situatie van wat Freud over een bepaalde fase in de kindertijd aanduidde met "penisnijd" en "castratieangst". De spiegeling zou je "penisverwijt" en "castratiedwang" kunnen noemen. De vrouw verwijt de man dat zij een mannelijke kant krijgt opgedrongen en de man wordt door vrouw met respectloze opmerkingen "gecastreerd". Door hem voor "lul" te zetten probeert ze hem te dwingen om zijn mannelijke rol in te vullen en haar te ontslaan van haar mannelijke zorgverplichting.
Het moge duidelijk zijn dat beide partners hierin hun eigen verantwoordelijkheid moeten nemen om boven dit onverwerkte deel van hun kindertijd uit te groeien.

Voordat beide (v)echtgenoten het in de gaten hebben is de zeepbel van de illusie, dat de relatie een geëmancipeerde economisch eenheid is, gebarsten.
Laurence J. Peter beschreef een organisatorische wet die vrij vertaald naar de relatie luidt "In een hiërarchie stijgt elk deelnemer tot zijn of haar niveau van incompetentie". Deze wet staat bekend als het Peter principle. In een relatie functioneren beide partners oorspronkelijk tot ieders tevredenheid. Enthousiast en ambitieus wordt een stap hoger gedaan tot het niveau waarop het spaak loopt. En dan is een stap terug niet meer zo voor de hand liggend. Het kost geld en de kosten van wat nog meer verloren dreigt te gaan zijn niet zo gemakkelijk zichtbaar te maken op de balans.

Uiteraard zal zij bespreekbaar maken dat de balans zoek is en dat ook zij graag een stapje terugdoet in de ratrace. Hun mannen zullen beamen dat het mooi zou zijn als de balans weer hersteld wordt, maar dan slaat de economische crisis toe of is het gezien hun leeftijd toch niet zo gemakkelijk om een passende baan te vinden. Zij verliezen hun baan of krijgen minder kansen om een betere positie te verwerven.
En dan begint de ellende. Doen de mannen wel voldoende hun best om de balans te herstellen of doen zij wel voldoende waardevolle pogingen om de onbalans te compenseren? En zien de vrouwen wel de waarde van de niet-economische inbreng in de relatie?
Dichter Lucebert zei al “Alles van waarde is weerloos”. In het licht van alles in termen van geld te zien en de onzekere financiële toekomst is het niet gemakkelijk om precies op de grens te gaan zitten van wat je nodig hebt. Misschien is enige financiële reserve door wat meer te gaan en blijven werken wel een veel veiliger strategie.
Eigenlijk gaat het om liefde, die de vrouw het beste allereerst aan zichzelf kan geven. Maar zij kiest ervoor om zichzelf over te slaan en het via de omweg van de partner en het gezin te krijgen. Deze beslissing tot de omweg komt voort uit de kindertijd. De liefde die voor zichzelf bedoeld is wordt omgeleid naar de zorg voor anderen. Maar als zij niet goed aangeeft (en zich realiseert) wat ze zelf nodig heeft, dan krijgt ze onvoldoende terug. De oorspronkelijke passie wordt (uit)gedoofd door een oplaaiende haat, een (zelf)destructieve ramkoers en het resulterende, zwakke gevoel wordt niet herkend en juist benoemd.
Dan hangt het van het geduld, de realiteitszin, de zelfkennis van de partners, hun emotionele zelfbeheersing, volwassenheid en integriteit van hun communicatie af of deze situatie tot een relatiecrisis leidt of tot een schikking.
Dat zijn nogal wat factoren waarop het fout kan gaan. En dan hebben zowel mannen en vrouwen weinig voorbeelden van de vorige generatie waaraan zij zich op een positieve manier kunnen spiegelen. De status van huisman is nu eenmaal niet erg hoog. Hij lijkt al snel een uitvreter. Voor de man geen Simone de Beauvoir die zijn tweede positie waardeert, zoals zij voor vrouwen de verleiding om zich neer te leggen bij de ongelijkheid verdedigde in haar boek de Tweede Sekse.

De oplossing? Die is niet gemakkelijk, maar zal toch moeten worden gevonden in een gemeenschappelijke visie op welke stappen vooruit en welke stapjes terug. Is er nog wel voldoende basis in de relatie om bij elkaar te blijven? Is er eigenlijk wel sprake van passie en liefde of wordt verzorging en liefde door elkaar gehaald? Kan de man zichzelf eerlijk bezien, legt hij zijn overwegingen en emoties eerlijk aan zijn vrouw voor? Hou je voldoende van jezelf om voor jouw behoeften te staan? Nemen beide partners hun verantwoordelijkheid voor hun zelfbeheersing?
Pas dan kunnen ze een balans opmaken van geven en nemen. Dat vraagt inzicht en wellicht vaardigheid onderscheid te kunnen maken tussen welke van de behoeften door de ander te vervullen zijn en welke door zichzelf vervuld dienen te worden. Voor al op dat laatste stuk dient dan ook de moed, wil en discipline aanwezig te zijn om daarvoor te zorgen (aan te werken). Dat vraagt het verlaten van de slachtoffer positie en de bereidheid een stap hoger te doen in termen van autonomie en verantwoordelijkheid of volwassenheid. Dat vraagt op zijn beurt weer om voltooid ‘emotiewerk’ om in termen van Marinus Knoope te spreken. Bij voorbeeld de handeling van vergeven van de veroorzaker van de kwetsuur of pijn, die iemand meeneemt vanuit het verleden; dat vraagt dat iemand zich daarover heeft ontfermt; dat iemand de pijn heeft erkend en omarmt, zodat deze heeft kunnen helen.

Wordt er dan nog steeds getwijfeld aan jouw mannelijkheid? Vraag je dan af tegen welk deel van de vrouwelijke druk je nee kunt zeggen. Kies je het goede deel? Dat vertelt jouw vrouw je door het te accepteren of niet.

Harvey Mansfield schreef een boek over mannelijkheid. Hij stelt dat mannelijkheid en vrouwelijkheid in de ongepolijste vorm tot weinig vrolijkheid stemmen en dat wederzijdse bijschaving aan de orde is. Werk aan de winkel, dus, voor beide seksen!

Mannelijkheid
Harvey C. Mansfield

De tweede sekse
Simone de Beauvoir

De creatiespiraal
Marinus Knoope

Vent op de bank
Dennis Jones

Remco Veldhuis en Richard Kemper zijn de mannen achter het cabaretduo Veldhuis & Kemper. Ze doen momenteel try-outs van hun nieuwe voorstelling We moeten praten. In hun nieuwe theaterprogramma staat de man centraal, en dan vooral de 'ontmannelijking' van de man. Na het feminisme en de metroman weten mannen niet meer wat ze zijn en wat er van ze verwacht wordt. Zijn de heren zelf ook de weg kwijt, is de vraag op de site van Pauw en Witteman:

Problemen met stress oplossen of ontlopen

noreply@blogger.com (de redactie) — Wed, 28 Jan 2009 16:59:00 +0000

Copingstrategieën worden toegepast bij stress, probleemgedrag en andere tegenslagen. Er zijn vele manieren om met tegenslagen en onbalans in je leven om te gaan, namelijk probleemgerichte, responsgerichte en emotiegerichte coping.

Probleemgerichte coping
Je zoekt een oplossing voor het probleem door verandering aan te brengen in de situatie die stress of tegenslag veroorzaakt.

Responsgerichte coping
Is er op gericht om de gevolgen van een probleem of tegenslag te verminderen, door bijvoorbeeld meditatie.

Emotiegerichte coping
Het probleem wordt opgelost door de onplezierige gevolgen van stress of tegenslagen te ontvluchten.

Hieronder een aantal vermijdingsstrategieën. Door het gebruiken maken hiervan wordt het werkelijke contact met onszelf en de ander vermeden. Deze mechanismen zijn alleen neurotisch als we ze te pas en te onpas of chronisch gebruiken.

Introjectie. Ideeën, normen, boodschappen slikken die niet bij je passen.

Confluentie. Samenvloeien, niet meer weten waar de een ophoudt en waar de ander begint, geen grenzen voelen.

Deflexie. Vermijden van de werkelijke emotie door de aandacht als het ware af te leiden b.v. door omslachtigheid, altijd glimlachten, weglachen, enz.

Op zeker spelen. Zorgen dat men alle gevolgen en informatie kent.

Projectie. Wat je bij de ander neerlegt is een deel van jezelf dat je ontkent. Door de ogen van een ander naar jezelf en anderen kijken.

Retroflectie. Aan jezelf doen wat je aan de anderen wilt doen.
Je kracht omkeren i.p.v. naar buiten te richten. b.v. nagelbijten, je ongenoegens opvreten in plaats van ze uit te spugen daar waar ze horen. Jezelf wiegen, vasthouden, strelen omdat je dat niet aan een ander durft te vragen.

Meelopen. Het kleiner maken van de verschillen, glad strijken, sussen. Dit mechanisme is een verzachtende maatregel om het vooral niet te lastig te maken.

Uit de weg gaan. Dit leidt vaak tot uitstelgedrag en dagdromen waarbij men steeds weer goede en nieuwe voornemens maakt.

Egotisme. Het onder alle omstandigheden alles en iedereen onder controle willen houden. Geen spontane uitingen toestaan. Het bewaken van de identiteit door denken, analyseren en het oncontroleerbare deel van onszelf te controleren om toch vooral niet in verwarring te raken.

Vermijdende gehechtheid. Dit uit zich op twee manieren: de dismissing en de angstige stijl van vermijding. Dismissing is een vermijdingsstrategie waarbij de behoefte aan contact met anderen wordt ontkend. Deze mensen geven aan dat relaties onbelangrijk zijn, zij tonen vijandigheid in relaties met anderen en deze worden als niet-ondersteunend ervaren.
Bij een angstige stijl van vermijding is de wens tot sociaal contact wel aanwezig, maar de emotionele nabijheid van anderen wordt bewust vermeden uit angst voor teleurstelling.

Meer lezen over omgaan met stress? Klik hier.

Het positieve van het negatieve

noreply@blogger.com (de redactie) — Sun, 25 Jan 2009 16:31:00 +0000

Wikipedia: Het universum, alles wat er is, dus ook wat er niet is, wordt Tao (weg of pad) genoemd. De Tao is niet te kennen of te begrijpen, maar toont zich in 2 tegengestelde waarden: yin en yang. Het zijn geen absolute polen zoals goed en kwaad en bestaan alleen in relatie tot elkaar.

Wie naar kennis streeft
leert dagelijks bij
wie naar Tao streeft
leert dagelijks af

Waarheid, zeg ik u, is een land zonder paden, dat langs geen enkele weg, door geen enkele godsdienst, geen enkele sekte, valt te bereiken (Krishnamurti).

Ook Krisnamurti: Door te ontkennen kom je tot het positieve, niet andersom. Door datgene te ontkennen wat geen liefde is kom je bij dat wat onmetelijk waar is, en dat is liefde. Dus, liefde is geen haat, dat is duidelijk; liefde is geen ijdelheid of arrogantie; liefde is niet in handen van macht - mensen die macht hebben willen meer macht najagen -, het doet er niet toe over wie, over een klein kind, over een groep mensen, of over een heel volk. Dat is bepaald geen liefde. Liefde is niet hetzelfde als genot, noch als begeerte.

Tot zover.

Wat we zouden moeten doen in het leven is vaak moeilijk in (weinig) woorden te vangen. Het is veel gemakkelijker om te verwoorden wat we beter kunnen (na)laten (zijn).

Het enige wat er te doen is, is zijn (Lau Tse)

Maar is zijn duidelijk genoeg?
Ook andere inzichten zijn erg kort van stof.
Een paar voorbeelden:
(vrij naar Zen, Lau Tse):
Zij die het zeggen, weten het niet
Zij die het weten, zeggen het niet

Iets minder vaag en absoluut:
Zij die weten, spreken weinig
Zij die veel spreken, spreken nog geen wijze woorden

Alles wat ik zeker weet, is dat ik niets zeker weet (Socrates).

Waarover men niet spreken kan, zou men beter zwijgen (Ludwig Wittgenstein).

Wanneer iemand (wijselijk?) zwijgt kan dat 2 dingen betekenen: of hij weet het niet of het is een betekenisvol zwijgen.

Voorzichtigheid is dus geboden.

De centrale boodschap van de ethiek van de bijbel (de gulden regel) is zelfs dubbel 'negatief': “wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet”.

Ook 9 van de 10 geboden zijn negatief geformuleerd: “Gij zult niet …”

Waarom hier het negatieve wordt gebruikt, is om de vrijheid van de ander niet onnodig te beperken. Waar andermans vrijheid begint, houdt mijn vrijheid op. Vrijheid wordt het beste omschreven door concreet te zijn over wat het niet is. Ben je concreet over wat vrijheid wel is, dan dreig je het begrip te beperken.
Het voorkomen van het ongewild overschrijden van andermans grenzen is ook de reden waarom er een etiquette bestaat. Mensen worden graag concreet in spelregels om te voorkomen dat zij andermans vrijheid aantasten. Maar dat levert wel veel regels op. En dan zie je al snel door de vele bomen het bos (het geheel) niet meer.

Iedereen wil graag positief leven. Dat is een open deur, maar iemand die probeert positief te zijn zonder het negatieve te accepteren is onecht en uit balans. Het positieve en het negatieve horen, net zoals het linker- en rechterbeen, bij elkaar. Zij vormen een spanningsboog, die jij bestuurt. Wanneer je jouw beide benen laat samenwerken -in balans- kun je bewegen en dansen. Als een van beide domineert dan loop je uiteindelijk in cirkels.

Net als bij yin (mannelijk) en yang (vrouwelijke) is niet een van beide het goede of het slechte. Zij horen bij elkaar en gaan in elkaar over. In het samengaan ondersteunen en versterken ze elkaar; ze leveren ook een beetje in, maar weerhouden elkaar van de grotere nadelen van het extreme (zijn).
Het negatieve is de ruimte waarin het positieve kan bestaan. Net zoals een kopje voornamelijk bestaat uit lege ruimte (niet-iets), waarin je thee (iets) kunt doen.
Het is niet de bedoeling om het negatieve een vorm te geven, het gaat erom dat je er niet tegen vecht of het ontkent, maar dat je leert zien dat het een plaats (zin) heeft.

Innerlijke vrijheid
J. Krishnamurti

'To see what is', dat is Krishnamurti ten voeten uit, een man die los van iedere beweging, kerk of religie op zoek is naar waarheid.

Krishnamurti / Weg zonder einde
Mary Lutyens

Seks, liefde, compassie: Zen Tarot

noreply@blogger.com (de redactie) — Sat, 24 Jan 2009 18:10:00 +0000

Bij teksten uit Osho's lezingen over Zen zijn door Ma Devma Padma schilderijen gemaakt. Deze schilderijen en bijhorende inzichten van Osho zijn verzameld in een boekje (handleiding) en vergezeld door Tarot kaarten.
Aan de hand van de kaarten kun je mediteren. De verschillende meditaties van Osho zijn bedoeld om de stress van alledag te doorbreken en 'lucht te geven aan onderdrukte gevoelens en verlangens'. De essentie van de meditaties is 'het getuige zijn', dat wil zeggen om niet geassocieerd te zijn met welke emotie of welk gevoel ook (zie ook Eckhart Tolle).

Een voorbeeld van een inzicht staat bij “De Geliefden”.

De laagste vorm van liefde is seks -die is lichamelijk- en de meest verfijnde vorm van liefde is compassie. Seks staat lager dan liefde, compassie staat hoger dan liefde; liefde zit er precies tussenin.
Maar heel weinig mensen weten wat liefde is. Helaas denkt negenennegentig procent van de mensen dat seksualiteit liefde is-dat is niet zo. Seksualiteit is iets heel dierlijks; ze heeft beslist wel de mogelijkheid om uit te groeien tot liefde, maar ze is nog maar een potentieel, geen werkelijke liefde...
Als je bewust en alert wordt, als je meditatief wordt, kan seks worden omgezet in liefde. En als je volkomen meditatief wordt, totaal meditatief, dan kan liefde worden omgezet in compassie. Seks is het zaad, liefde de bloem en compassie is het aroma.
Boeddha heeft compassie omschreven als "liefde plus meditatie". Als je liefde niet alleen begeerte voor de ander is, als je liefde niet alleen een behoefte is, als je liefde een delen is, als je liefde niet de liefde van een bedelaar maar die van een keizer is, als je liefde niet vraagt om een wederdienst maar bereid is alleen te geven - geven om de pure vreugde van het geven -voeg er dan meditatie aan toe; dan zal ze haar zuivere aroma afgeven. Dat is compassie.
Compassie is de hoogste vorm van liefde.'

Zen tarot + Tarotkaarten
Osho

Wat is het nut van Tarot kaarten?

De teksten van Osho zijn korte en op zichzelf leerzame stukjes. De lezingen van Osho zijn door volgelingen te boek gesteld. Osho zelf heeft nooit een boek geschreven. Zijn boeken hebben een telkens terugkerende boodschap die telkens een beetje anders verwoord is, een beetje afhankelijk van de context. Wat die boodschap is, is niet precies in woorden te vatten, wel doemt geleidelijk door het herhaald lezen, luisteren en nadenken het beeld van de betekenis en waarheid op.
Het leerproces, dat het leven is, zou je daaraan parallel kunnen zien.
Bij het trekken van een Tarot kaart geef je jezelf de suggestie dat die kaart een speciale betekenis heeft. Daar is niets mis mee. Het geeft je net de motivatie bij dat aspect van de "waarheid" even stil te staan. Door dat regelmatig te doen blijf je alert en opmerkzaam. Dat leidt tot tegenwoordigheid, zoals Eckhart Tolle dat ook bepleit.

Meer geld op de balans betekent vaker klaarkomen

noreply@blogger.com (de redactie) — Mon, 19 Jan 2009 10:31:00 +0000

Rijke mannen laten hun vrouw vaker klaarkomen

Britse wetenschappers hebben een verband gevonden tussen het gemak waarmee een vrouw een orgasme beleeft en de financiële status van haar partner.

Vrouwen komen minder vaak en minder gemakkelijk klaar dan mannen. Voor mannen is het duidelijk dat klaarkomen een functie heeft bij de voortplanting: het zaad moet bij de vrouw worden “ingeplant”. Het is (evolutionair) logisch dat het bereiken van dit doel door de natuur wordt beloond met een lekker gevoel. Vrouwen zijn blijkbaar door de natuur minder sterk gebonden aan die beloning. Omdat het voor vrouwen belangrijk is dat zij bij het opvoeden van hun nageslacht in een zekere veilige omgeving leven is het logisch dat zij een partner kiezen die hun dat biedt. Rijke mannen zijn om die reden aantrekkelijker dan minder goed verdienende mannen. Het is zelfs zo sterk dat vrouwen vaker klaarkomen bij rijkere mannen.

Het is dus niet verwonderlijk dat we in deze tijd leven in een kapitalistisch systeem: je zou bijna kunnen stellen dat de vrouwelijke natuur de mannen daartoe verleidt. Zouden mannen ook zo competitief zijn als vrouwen minder zouden hechten aan geld?
Misschien zou het antwoord op deze vraag de wereld beter in balans brengen. Maar dit terzijde.

Mensen die goede orgasmen beleven, hebben een gelukkiger leven. Maar dit verband werkt twee kanten op: je bent gelukkiger als je vaker een orgasme hebt (wat door velen gelijkgeschakeld is met geluk) en je hebt vaker een orgasme als je gelukkiger (en dus meer ontspannen bent),

Maar nu de hamvraag: moeten vrouwen om gelukkiger te worden nu op zoek naar een rijkere man of is een bepaalde welvaart voldoende om gelukkig te worden bij een man die wat minder rijk is?
De relatie tussen inkomen en geluk is kromlijnig: bij weinig inkomen geldt dat hoe meer geld hoe gelukkiger. Vanaf een bepaald inkomen verdwijnt die relatie.
Het moge duidelijk zijn dat de huidige welvaart (ook met de kredietcrisis) in ons land voldoende voorwaarden biedt om gelukkig te worden. Of de mens wel of niet gelukkig is of wordt hangt daar niet van af. Wel wordt de kans om gelukkig te worden samen met het belang dat we hechten aan het verwerven van welvaart.
Wanneer we nog steeds denken dat onze welvaart niet hoog genoeg is, zullen we minder gelukkig zijn dan we zouden kunnen zijn.
Op dit punt is nog steeds niets nieuws te melden: Ken u zelve en leven in balans is beter dan vanuit een tekort.

Meer lezen over leven in balans? Klik hier.

Relaties en groepen maken dezelfde soort stadia door als mensen in hun persoonlijke ontwikkeling

noreply@blogger.com (de redactie) — Wed, 14 Jan 2009 13:58:00 +0000

Opgedeeld in drie fasen kan een relatie verlopen van ongedeelde eenheid, via individualiteit, naar een nieuwe gemeenschappelijkheid. Voor individuen betekent het doorlopen van dit proces het relativeren van het eigenbelang. Het vormt bovendien de basis voor een manier van samenwerken waarbij mensen elkaar helpen om authentiek te worden.

De ontwikkeling van relaties en groepen in zeven fasen via het fasenmodel door Margarete van den Brink:
Fase 1 De ongedeelde eenheid
Fase 2 De oude groep
Fase 3 De ik persoon
Fase 4 De transformatie
Fase 5 Het geestelijk Zelf
Fase 6 De nieuwe gemeenschappelijkheid
Fase 7 De gedifferentieerde eenheid

Spirituele ontwikkeling van mens en organisatie
Margarete van den Brink

Waarom is het belangrijk om deze fasen te (her)kennen? Na een aanvankelijk zorgeloos begin van een relaties stuiten partners op weerstanden waarvan zij de oorsprong lastig kunnen begrijpen. Dat is lastig omdat een van de functies van een relatie is om oude pijn te helen. Velen gaan juist een relatie aan in de misvatting dat zij die oude pijn kunnen ontlopen. Aanvankelijk lijkt er dan geen vuiltje aan de lucht, maar zonder dat de partners het doorhebben, ontwikkelt de verhouding zich zodanig dat oude patronen tot leven komen via projectie op de ander. Het is dan aan de oplettendheid van beide partners of zij het door-, onder- en aangaan van het helen van dat patroon aandurven. Het vraagt dan een fase van elkaar los te laten en ruimte te geven om zelfstandig uit te vinden hoe zichzelf te helen of juist uit de weg te gaan. In het laatste geval zal de fase weer opduiken in een nieuwe relatie.

Het is een fase van tijdelijk door de knieën om een hogere sprong te kunnen maken.
Het is een sprong naar meer zelfliefde. Vervolgens kan de liefde op de ander(en) gericht worden, met als paradoxaal kenmerk dat je de ander niet meer nodig hebt als voorwaarde.

De overheid bedekt soms gezondheidsgevaren met de mantel der statistiek

noreply@blogger.com (de redactie) — Wed, 14 Jan 2009 13:33:00 +0000

Samsung ruilde onlangs 140.000 gratis verstrekte mobieltjes om voor nieuwe exemplaren. Samsung besloot tot de omruil, omdat enkele toestellen mogelijk te veel straling geven.
Er zijn mensen die zich bezorgd maken over de gezondheidseffecten van zendmasten. Deze masten zenden straling uit om verkeer van mobiele telefoons of van Internet te regelen. Onderzoek naar de lichamelijke gevolgen daarvan laat percentages van 1 tot 5% zien van mensen die op den duur schade oplopen.
Als overheid kun je daar verschillend mee omgaan. Wanneer je de onderzoeksresultaten middelt over de totale populatie en uitdrukt in een risico, dan is die kans uiterst klein. Dat een kleine groep een groter risico loopt moet je dat erkennen of verzwijgen? Overheden verdienen geld aan het verkopen van frequenties waarop zendgemachtigden mogen uitzenden.
Het kunnen zenden is van algemeen belang voor het telefoonverkeer enz.. Maar mag je daarbij de belangen van mensen die gezondheidsgevaar lopen negeren?
Je kunt mensen helpen met verhuizen om te zorgen dat zij niet te lang in de nabijheid van een zendmast verblijven, maar waar ligt de grens van wie je daarbij nog financieel helpt? Moet je iemand aanraden om te verhuizen als die persoon een 10% verhoogde kans loopt om over 10 jaar een tumor te ontwikkelen?
Is het geven van openbaarheid over de effecten van straling voldoende en welke voorlichter is dan geloofwaardig? Je kunt niet stellen dat niet weet wat niet deert. Mensen die gevoelig zijn en schade ondervinden en niet weten wat de oorzaak is, die weten niet en zijn toch gedeerd. Het scheelt de overheid aansprakelijkheid om die onwetendheid in stand te houden.

Het is zowel de verantwoordelijkheid van de overheid om openheid te betrachten over de individuele verschillen in de vatbaarheid als dat individuen er voor verantwoordelijk zijn dat zij kennis nemen van de gevaren van technologie en van alarmerende signalen uit hun eigen lichaam.

Voorbeelden van deze vraagstukken zijn er op vele terreinen: achtergrondstraling door kernproeven, giftige radioactieve gassen bij brandende neergestorte vliegtuigen, Radonemissie in betonnen of kruipruimtes, roken in cafés enz..

De overheid heeft een taak om onnodige paniek te voorkomen, maar is elk leugentje voor bestwil daarvoor te verdedigen? Vaak zijn de leugentjes van de overheid een bescherming van haar eigen financiële belangen of die van het bedrijfsleven.

Om de integriteit van de overheid te beschermen dient de overheid ervoor te zorgen om te zorgen dat iedereen in principe over de juiste informatie beschikt. Daarvoor zou zij vertrouwenspersonen kunnen aanstellen of aanwijzen die je als een soort klokkenluider kunt inseinen als je weet of vermoedt dat het overheidsapparaat onverantwoord statistiek inzet om gevaren onder het vloerkleed te vegen. Dan hoeft niet alles via de pers uitgevochten te worden. Het nadeel van de media is dat die alleen aandacht heeft voor spectaculaire nieuwtjes. Spectaculaire nieuwtjes berusten vaak op halve waarheden. En vaak is een gemiddelde ook een halve waarheid.

Weglating van concrete resultaten is ook een voorbeeld. Veel tegenstanders schermen met het gegeven dat tientallen onderzoeken zijn gedaan naar schadelijke gevolgen. Wanneer al die onderzoeken hebben opgeleverd dat er geen schadelijke effecten zijn opgetreden, dan heb je als tegenstander weliswaar niet gelogen, maar hoogstens een halve waarheid geroepen.

Betaal niet te veel voor meditatie en mindfulness

noreply@blogger.com (de redactie) — Thu, 08 Jan 2009 14:14:00 +0000

Wie shopt op Internet naar cursussen meditatie of mindfulness vindt veel kostbare cursussen, bijvoorbeeld 900 euro voor acht dagdelen van 3 uur. Het doet een beetje denken aan betalen voor gebakken lucht. Het wezen van wat deze cursussen leren is een stille plek te vinden in jezelf door tot ontspanning te komen, jouw adem te volgen en wat misvattingen te voorkomen. Dat kan uiteraard ook gratis en of het volgen van een cursus daarbij blijvend helpt is nog maar de vraag.
Je kunt tijdens de oefeningen allerlei blokkades tegenkomen en je zou jezelf of de begeleiders de vraag moeten stellen of je eraan toe bent om deze blokkades eerlijk onder ogen te zien en indien ja, of de begeleiders dan wat voor je kunnen betekenen.

Veel mensen vinden het lastig om de discipline op te brengen om dagelijks 1 of 2 keer een 15-30 minuten stil te houden. In groepsverband en gedwongen om een dure cursus te laten renderen lijkt sommigen effectiever. Dat kan zo zijn, maar overweeg dan ook eens de aanschaf van een boek over meditatie. Een goed voorbeeld is:

De stille plek in jezelf
Paula van Cuilenburg

Een waarschuwing is op zijn plaats. Van Cuilenburg schrijft:

Contra-indicaties

Voor mensen die een neiging hebben tot dissociatie - de beleving buiten je eigen gevoelswereld of buiten je lichaam te staan - is meditatie niet geschikt. Zij beleven zichzelf 'alsof ze in een droom leven. Soms ervaren ze de buitenwereld als onwerkelijk. Relaxatieoefeningen, het systematisch aanleren van lichamelijke en mentale ontspanning, kan leiden tot toename van de klachten. Dit betreft ook meditatie.

Valkuilen
Bij meditatie kun je verbinding maken met het hogere onbewuste (zie het `ei-diagram' op p. 36). 'Hogere' energieën zoals inspiraties en intuïtieve ingevingen kunnen vrijkomen. Soms echter kan een wens of drijfveer uit het middelste of lagere onbewuste opgevat worden als een hoger ideaal dat nagestreefd moet worden. Persoonlijke motieven waarin uitsluitend sprake is van eigen belang, kunnen aangewend worden als hogere spirituele motieven. Goed onderscheid is dan nodig. Belangrijk hierbij is het antwoord op de vraag of de ontvangen 'boodschap, het nieuwe inzicht bijvoorbeeld, dienend is voor 'het grotere geheel, voor de gehele mensheid.

Tot zover Cuilenburg.

Een goede plek om te mediteren is een kerk. In veel kerken kun je ook buiten de missen terecht en je kunt er ook afspreken met anderen om gezamenlijk te mediteren en daarna iets gezelligs te gaan doen.
Bezoekers van de katholieke kerk doen al decennia op zondag eigenlijk niets anders. Ze volgen op zondag drie kwartier de mis en nemen daarna een bak koffie of een pintje in het locale café.
Natuurlijk is het zo dat de meeste kerkgangers niet mediteren tijdens de mis, maar de tijd gebruiken om van alles te overdenken of te luisteren naar de voorganger. Dat is wezenlijk anders dan mediteren omdat mediteren mede inhoudt om gepaste afstand te houden van de binnenvallende eigen of andermans gedachten en gevoelens.

Het is eigenlijk doodzonde dat in ons land de kerken leeg staan en de voorgangers zo weinig genegen zijn om de betekenis van de wekelijkse rituelen in begrijpelijke taal en in eerlijke bescheidenheid uit te leggen. Als zij aansluitend op een gewone mis de kerk beschikbaar zouden houden voor mediterenden zou dat meerdere functies in één keer verenigen.
De beste ervaringen in het leven zijn simpel en gratis en stellen in wezen niets voor, maar kunnen een wereld van verschil maken.

In het magazine Vorm&Leegte een interview met Urgyen Sangharakshita, grondlegger van het westers boeddhisme. Hij stelt "mindfulnesstraining komt van de Boeddha". Hij vindt het jammer dat mensen deze training los volgen van de juiste levensweg, dat Dharma genoemd wordt.

De acht stappen van het edel achtvoudige pad van de levensweg zijn:
Het ontwikkelen van wijsheid door
* Juist zien
* Juist denken

Het ontwikkelen van een ethische levensstijl, van deugd door:
* Juist spreken
* Juist handelen
* Juist levensonderhoud

Meditatie
* Juiste inspanning
* Juiste opmerkzaamheid
* Juiste concentratie

Nabijheid en afstand houden

noreply@blogger.com (de redactie) — Tue, 30 Dec 2008 20:37:00 +0000

Als je dichterbij komt zie je meer details, maar het is lastig om het geheel te overzien. In relaties is nabijheid af en toe prettig, maar te veel en te lang iemand op de huid te zitten werkt verstikkend. Door dan wat meer afstand te houden, geef je de ander de gelegenheid zelf te komen. Dat kost jou minder moeite en de wederzijdse tevredenheid is groter.
Het lastigst om afstand te houden is als de ander je dreigt te ontglippen. Je hebt dan de neiging om nog meer energie en aandacht te geven aan de relatie, maar de kans wordt ook groter dat je de ander in hem of haar schulp drijft of wegjaagt.
Het cyclische karakter van de natuur of seksualiteit zou je ook moeten (kunnen) toepassen in de relatie: afwisselend verbonden zijn en los te laten. Afhankelijk van op welk niveau je deze afwisseling bekijkt levert dit een meer permanente band op. Iemand die deze afwisseling goed weet te in te schatten vergroot de kans dat de ander de band wil laten voortduren.
Sommige mensen durven de ander niet dichterbij te laten komen omdat zij bang zijn dat de afwisseling van nabijheid en afstand houden niet vanzelf ontstaat. Dat kan natuurlijk terecht zijn, want de juiste timing is afhankelijk van de vaardigheden van beide partijen.
Sommigen zijn ook bang voor het verlies van identiteit, ze zijn bang in de tijdelijke versmelting zichzelf te verliezen.
Carolien Roodvoets en Sybille Labrijn schrijven in hun boek 'Nu alleen de liefde nog' dat er vijf fasen zijn in een relatie de betrekking hebben op het omgaan met vrijheid oftewel autonomie. Meer weten over deze onderwerpen? Klik hier.

Kan meditatie of mindfulness de wereld redden?

noreply@blogger.com (de redactie) — Tue, 30 Dec 2008 20:06:00 +0000

Beoefenaars van Transcendente Meditatie (TM) roepen het al jaren: wanneer het aantal mediterenden een bepaald minimum aantal overstijgt, zal meditatie invloed hebben op het heil der wereld.
Dat nobele streven lijkt niet te worden gestaafd door de hedendaagse realiteit, maar het is waarschijnlijk dat TM een effectieve behandeling biedt bijvoorbeeld bij een te hoge bloeddruk.
Osho en Eckhart Tolle zijn eveneens voorstander van meditatie, maar hekelen de hoge ambities van TM. Door meditatie of bij mindfulness sta je stil bij jouw ademhaling en neem je als het ware afstand van het denken. Gedachten en gevoelens komen op, je accepteert ze, je volgt en vormt ze niet tot een logische reeks, maar je laat ze weer gaan. Je geeft ze zo min mogelijk aandacht. Je probeert getuige te zijn van interne processen door bewust te ervaren van het hier-en-nu.
De bij herhaling opgeroepen stilte maakt het mogelijk om steeds beter waar te nemen hoe relatief de waarheid van het ego en van de gedachten en emoties is. Je hebt steeds minder de neiging om je daarmee te identificeren. Hetzelfde effect heeft het op de manier waarop je naar anderen kijkt. Daardoor wordt het gemakkelijker een verbinding te voelen met die ander, zelfs met andere levende wezens dan mensen.
Als meer mensen op deze wijze zich openstellen voor de werkelijkheid wordt daarmee de kans groter dat er beter gecommuniceerd wordt wat mensen werkelijk willen. En die oprechte wensen zijn meestal niet zo schadelijk: bijvoorbeeld autonomie en verbinding of wat abstracter: vrijheid en liefde. Seks, macht, status, geld, entertainment zijn daarbij slechts middelen, geen doelen. Door de interne afstand die een meditatief ingesteld mens leert houden tot zijn behoeften wordt de kans kleiner dat hij de belangen van de ander over het hoofd ziet.
Mediteren helpt bij het leren zien van het onderscheid tussen de momenten waarop gehandeld moet worden en waarop niet gehandeld moet worden. Chinezen noemen dit wu-wei: doen door niet te doen.

Het wezenlijke verschil tussen TM en Tolle is dat TM de suggestie wekt dat mediterenden een kracht opwekken en dat Tolle slechts "belooft" dat iemand die zich open stelt vanzelf binnenkrijgt wat relevant voor zijn of haar leven is.

Meer lezen? Klik op Osho of Tolle.

De heerschappij van een gezond soort mannelijkheid

noreply@blogger.com (de redactie) — Tue, 30 Dec 2008 12:53:00 +0000

Op de website van het magazine Ode een fragment uit een boek van Matthew Fox met als titel “De verborgen spiritualiteit van de man”. Matthew Fox betoogt daarin dat de man zijn ware zelf kan herontdekken als hij de rol van nobele strijder op zich neemt.

Een klein fragment:

De strijder dient. Het gaat niet om een afgedwongen dienen, zoals bij een slaaf, maar een vrijwillig dienen. Dienen is hetzelfde als de onbekende liefhebben. De strijder vindt wegen om de onbekende lief te hebben. De strijder geeft en geeft gul. En hij schenkt zowel zichzelf als de gemeenschap zijn gaven van liefde voor het leven (Via Positiva), stil zijn en loslaten (Via Negativa), creativiteit (Via Creativa) en gerechtigheid en mededogen (Via Transformativa).

Tot zover Ode.

Voor Fox wordt het tijd dat de man spiritueel volwassen wordt. Als soort kunnen we niet blijven steken in onze puberteit. Die aarzeling om volwassen te worden hangt samen met het beeld dat hij schetst dat de mannelijke eigenschappen uitgebuit worden door werkgevers en anderen.
Fox schrijft: “Het is mannelijk om te winnen (eerste worden in sport, zaken, politiek, wetenschap), oorlog te voeren (‘doden of gedood worden’), rationeel en niet emotioneel te zijn (‘jongens huilen niet’) en homofobie te kweken (angst voor mannelijke tederheid). Het is mannelijk om te overheersen of de baas te spelen – of het nu gaat om de natuur, je eigen lichaam, vrouwen of anderen.”

Die beelden maken mannen tot soldaten in plaats van strijders. Het weerhoudt mannen ervan om hun eigen weg te volgen. Zouden zij de nobele weg wel volgen dan zou er meer liefde gegeven en ontvangen worden. Niet in het verleden of in de toekomst maar nu.

Het leven als een processie en dans: drie stappen vooruit en twee achteruit

noreply@blogger.com (de redactie) — Sun, 28 Dec 2008 12:13:00 +0000

De Processie van Echternach is een katholieke optocht die al sinds de Middeleeuwen elk jaar op de dinsdag na Pinksteren gehouden wordt in de Luxemburgse stad Echternach. Tijdens de optocht zijn de deelnemers aan elkaar vastgemaakt met witte zakdoeken en springen in de maat van de processiemars naar voren, afwisselend op hun linker- en rechtervoet. Dit is in 1947 zo ingesteld omdat het toenmalige ritme (drie stappen naar voren en twee terug) voor chaos zorgde. De optocht wordt ook wel de Springprocessie of Dansprocessie genoemd.
Dit beeld is een mooie metafoor voor het leven, immers wie verzucht niet weleens (vaker) dat met elke beslissing en inspanning twee stappen vooruit en één achteruit wordt gemaakt.
De (katholieke) kerk is niet scheutig met het uitleggen van het waarom van haar rituelen en misschien is de processie van Echternach nooit als metafoor van het leven bedoeld, maar het helpt wel bij het aanvaarden van de traagheid van verbeteringen in het leven.
Het hangt er vanaf of je een optimist of een pessimist bent in de beleving van deze metafoor: ben je blij dat er netto vooruitgang is of baal je ervan dat het allemaal zo zinloos langzaam lijkt te gaan.
Wie terugkijkt op zijn leven, ziet vaak in de schijnbare chaos wel een lijn. Die lijn kun je zien en ervaren. Meditatie is een techniek om meer in contact te komen van de wijsheid van jezelf. Dat kan in stilte, maar ook in beweging. Sommigen zoeken zichzelf via de beweging en muziek die dans heet. Een voorbeeld is De Vijf Ritmes die door Gabriëlle Roth zijn ontwikkeld en die een bewegingsmeditatie vormen voor iedereen die van dansen houdt. De verschillende ritmes: vloeiend, staccato, chaos, lyrisch en stil vormen samen een golfbeweging (een ‘wave’), die helend werkt voor lichaam, geest, hart en ziel. Ze nodigen je uit om in beweging te komen, te luisteren naar je lichaam en je natuurlijke stroom en expressie te (her)ontdekken.

Dans het leven
Philip Roth & Gabriëlle Roth

Een anonieme deelnemer aan de danslessen van een Nederlandse danslerares in de Roth-traditie –Thea Spanjer- schreef in gezondNU over de Vijf Ritmes ondermeer:

Niemand danst mijzelf zo goed als ik.
Ik weet niet of ik nu de dans dans, of dat de dans mij danst.

Ontroerd van schoonheid

Kortom, mijn nieuwsgierigheid heeft het gewonnen van mijn angst. Met als uitgangspunt: als iets zoveel in mij los kan maken, heb ik er vast iets te leren. En dus heb ik me bij Thea aangemeld voor de cursus. Om voorbij de angst te gaan – en voorbij de overtuiging dat ik niet zou kunnen dansen. En daarmee veranderde er veel. Kwam er ruimte voor plezier. Om echt te genieten van de dans, van de andere dansers, van mezelf, van het leven!
En niet alleen het plezier is aangeraakt in de dans. Hoe meer ik dans, hoe meer ik in contact kom met mijn liefde, passie, woede, verdriet, sensualiteit, kracht en openheid. Raak ik ontroerd van de schoonheid in mezelf en in anderen. Zie ik wie ik in essentie ben. Leer ik leven vanuit een open hart, helemaal in contact met wat nu ís. En kan ik glimlachen als datzelfde hart weer even dichtslaat. Dát is voor mij dansend door het leven gaan.
Dansen in Zijn is voor mij helemaal in contact zijn met wat is. Wat er ook verschijnt, fijn of niet-fijn. Zolang het er helemaal mag zijn in de dans, krijgt het de ruimte om te veranderen, op te lossen. Tot er niets anders overblijft dan een continue stroom van beweging, waarin alles kan verschijnen om weer plaats te maken voor een andere sensatie.

Bewustzijn en persoonlijkheid als getuige zijn van een integraal schouwspel

noreply@blogger.com (de redactie) — Fri, 26 Dec 2008 19:30:00 +0000

Het woord persoon komt van het Latijnse woord voor “persona: masker of rol”. Toneelspelers van de oudheid hadden maskers voor om uit te beelden wie zij voorstelden en welke rol zij speelden.
Het geheel van regisseur, toneel, toneelspelers en publiek zou je kunnen zien als een metafoor voor ons bewustzijn en persoonlijkheid. Het toneel en de achtergrond staat dan voor het on(der)bewuste, de toneelspelers voor de diverse rollen die wij en ons ego spelen, de projecties die doen op anderen en het publiek voor de buitenwereld en dat deel in onszelf dat zichzelf observeert. De regisseur probeert ervoor te zorgen dat het toneelstuk zich gedurende haar levensduur ontwikkelt en in kwaliteit groeit, althans als het een goede regisseur is.
Belangrijk is om je te realiseren dat geen van de onderdelen van het toneelstuk een apart (onderdeel is van de) persoon is die jij (zelf) bent. Die vergissing is in de historie vaak gemaakt. Velen hebben gedacht dat er binnen de mens een klein mensje zat die het geheel bestuurt.

Wikipedia meldt hierover:
De term Homunculus (Latijn voor mannetje) wordt vaak gebruikt als een personificatie van het bewustzijn of een interne instantie die indrukken uit de buitenwereld interpreteert en integreert. De homunculus kan ook worden gezien als een gebied in de hersenen waar indrukken worden samengevat of geïntegreerd. Vaak wordt daarbij verwezen naar de theorie van Descartes die aannam dat het bewustzijn zetelde in de pijnappelklier in de hersenen.

Een veel geuite kritiek op de homunculus is dat van eindeloze herhaling (regressus ad infinitum). Dit wordt ook wel het Droste-effect genoemd. In moderne psychologische theorieën over het bewustzijn, executieve functies en centrale coördinatie lijkt soms ook een homunculus binnen te sluipen. Waarin deze theorieën zich echter van vroegere theorieën onderscheiden is dat men beter dan voorheen in staat is aan te geven welke mechanismen in de hersenen bij dergelijke functies betrokken zijn. Aangenomen wordt dat de homunculus niet slechts met een klein gebiedje in de hersenen, maar met een omvangrijk netwerk van de frontale cortex is verbonden.
Tot zover Wikipedia.

De benadering van het bewustzijn en de persoonlijkheid als een samenhangend groter geheel doet denken aan het boek de Gestaltbenadering van Fritz Perls, grondlegger van de Gestalttherapie.

Gestaltbenadering, Gestalt in actie
Fritz Perls

In Gestaltbenadering beschrijft Perls op onnavolgbare wijze hoe de Gestaltbenadering uit observeerbare feiten van het menselijk gedrag ontstaat. De mechanismen van de neurose en de technieken van de therapie worden consequent uiteengezet, waarbij Perls van veel verrassende en vaak heel subtiele inzichten blijk geeft. De Gestalttherapie graaft niet in het zogenoemde onbewuste en ontkent evenmin het bestaan van een authentiek Zelf, maar houdt zich aan wat men zich in het nú gewaar is. Op drie niveaus - denken, spelen en handelen, die op zichzelf een eenheid vormen - richt de mens zich op de wereld volgens het -altijd veranderende proces van de vorming en de afsluiting van de Gestalt, wat een noodzakelijk verstoren en herstellen van het lichamelijke, het psychologische en het sociale evenwicht inhoudt. Dit proces is in Perls' opvatting voorwaarde voor alle groei.

Tot zover de boek omschrijving van Perls.

Dat gedeelte van het bewustzijn dat waarneemt wordt ook wel geïntroduceerd als de getuige, bijvoorbeeld door Omkar Dingjan en Divian Kranenburg, twee trainers die het AUMM instituut hebben opgericht. Zij geven ondermeer trainingen gericht op de heling van het (gekwetste) innerlijke kind. Dat innerlijk kind moet je net zo opvatten als de toneelspelers op het toneel of als metafoor. Zij spelen niet echt zichzelf, maar je kunt er veel van leren en mee doen.

Je eigen-wijze weg
Dingjan, O. & Kranenburg, D.

Zij introduceren in hun boek, naast het kind en de volwassene, de getuige.

De getuige
De ‘getuige' is de toeschouwer van je doen en laten, van je emoties en gevoelens, verlangens en behoeften. Er is altijd iemand die ziet en ervaart wat je doet en wat er gaande is - dat is de getuige. Door de getuige kun je afstand nemen van, en kijken naar wat er gebeurt tussen het kind en de volwassene, zonder erin betrokken te raken. Door deze afstand kun je uit de identificatie met het kind stappen en het verleden loslaten. In deze ruimte kun je helen. Wat het kind toen niet kon, kan het nu ook niet. Dit kan alleen de volwassene, met hulp van de getuige.
Alleen deze twee kunnen de realiteit onder ogen zien.
De getuige kan in het hier en nu zijn. Dat is de enige ruimte waarin de waarheid ervaren kan worden en heling kan plaatsvinden.
Tot zover.

Eckhard Tolle introduceert het pijnlichaam als een aparte identiteit binnen in jezelf, een soort parasiet, die zich voedt met negatieve situaties in je leven. Het pijnlichaam is dat deel van je Ego dat zich voedt met negatieve gedachten. Het is ontstaan uit een diep ongelukkig zijn van jezelf of overgenomen van belangrijke anderen.
Door de werking van het pijnlichaam als een soort getuige te observeren en te accepteren kun je het weer oplossen.

Het bewustzijn en je persoonlijkheid bestaat dus uit onderdelen die er tegelijkertijd zijn en er niet zijn.

Tenslotte een paar woorden ter relativering van het “Chakraplein”.

Wanneer er dit besef is dat de waarnemer=het waargenomene, dat zij helemaal hetzelfde zijn, dat jouw ego alle ervaren eigenschappen ervan is, dan besef je dat er geen ontsnappen aan is. Wat is, dat is. Meer is er niet. Je kan de mooiste vergezichten bedenken, maar deze zijn geen realiteit. Jouw realiteit is jouw bestaan op dit moment. Elke verwerping daarvan, is het ontkennen van de realiteit van het leven.
De Waarheid zit in jezelf, in datgene wat zich gewaar is van alles wat je doet, wat je denkt, wat je voelt en ziet. Het is die instantie, die altijd aanwezig is. De objectieve getuige van jouw 'ik'. Jouw 'ik' is maar een deel van wat je werkelijk bent. Het 'ik' is de som van alle overtuigingen, herinneringen, beelden en conditioneringen, die je aan jezelf hebt gekoppeld. Dat wat je werkelijk bent is de som van dat 'ik' en de Getuige.
De Getuige is geen ervaarbaar iets. Er is alleen een realisatie van zien, van horen, van voelen, van ruiken, van denken. De getuige kijkt toe, maar jouw denken doet wat met de waarneming. Dat kun je waarnemen. Je kan 'horen' wat je denken doet. Wie of wat hoort kan je niet gewaarworden. Je beseft dat er 'iets' in je is, dat hoort. Meer is (vooralsnog) niet mogelijk. Zoek de Getuige niet, want je bent het zelf, maar dan zonder de zoeker.
Tot zover het chakraplein.

Maar hoe moet dat verbinden en niet-verbinden, waar zit de logica?
Osho geeft een tip in “Meditatie, wat is dat?

Meditatie, wat is dat?
Osho

Je kunt de mind nooit overstijgen als je doorgaat hem te gebruiken. Je moet een sprong maken en meditatie staat voor die sprong. Daardoor is meditatie onlogisch, irrationeel. En ze kan niet logisch gemaakt worden; ze kan niet tot rede worden teruggebracht. Je moet dit ervaren. Alleen als je het ervaart, weet je wat het is.
Dit moet je proberen: denk er niet over na, probeer het - probeer getuige te zijn van je eigen gedachten. Ga er ontspannen bij zitten, doe je ogen dicht, laat je gedachten voorbij glijden net als op een scherm beelden voorbij glijden. Zie ze, kijk ernaar, maak er objecten van. Een gedachte komt op; kijk er intens naar. Denk er niet over na, kijk er alleen naar. Als je erover gaat nadenken, ben je geen getuige - dan ben je in de val gelopen.

Tot zover Osho. De oplossing is dus niet helemaal in woorden te vangen, je moet experimenteren.

Verbondenheid valt je toe door los te laten

noreply@blogger.com (de redactie) — Thu, 18 Dec 2008 21:36:00 +0000

Identificatie van het ego met vormen en rollen zorgt voor afstand tot anderen. Je niet meer identificeren met je ego is via loslaten en jezelf verliezen een eerste stap naar het verbinden met anderen.
Eckhart Tolle, een schrijver over spiritualiteit en bewustwording, roept op tot Tegenwoordigheid, leven in het hier en nu. Meditatie, zelfonderzoek en aanwezigheid zijn manieren om Tegenwoordigheid te vergroten.
Het resulterende, ontwakende bewust worden houdt in je realiseren dat je niet samenvalt met wat je denkt of voelt. Je gaat jezelf als het ware observeren in het hebben van gedachten en gevoelens of emoties. Je kijkt (in stilte) vanuit je binnenste naar jouw buitenkant die zich manifesteert in ego, gedachten en emoties. Door die observaties te oefenen is gemakkelijker om je van jouw buitenkant los te maken. Het maakt het ook gemakkelijker om de buitenkant van anderen te zien als manifestaties van jouw en hun ego.

Tolle schrijft in Een Nieuwe Aarde over stilte:
‘Stilte’ is eigenlijk een ander woord voor ‘ruimte’. Als we ons elke keer dat we er in ons leven mee te maken krijgen bewust worden van stilte, brengt dat ons in contact met de vorm- en tijdloze dimensie in onszelf, dat wat boven het denken en boven het ego staat. Het kan de stilte zijn die in de wereld van de natuur heerst of de stilte in je kamer in de vroege ochtenduren, of de stille pauzes tussen woorden. Stilte heeft geen vorm, en daarom kunnen we ons er niet door denken van bewust worden. Denken is vorm. Je bewust zijn van stilte betekent dat je stil bent. Je bent nooit wezenlijker, dieper jezelf dan wanneer je stil bent. Als je stil bent, ben je wie je was voordat je tijdelijk deze lichamelijke en mentale vorm aannam die we persoon noemen. Je bent ook wie je zult zijn als de vorm oplost. Als je stil bent, ben je wie je meer bent dan vorm, je bestaan in de tijd: bewustzijn - ongeconditioneerd, vormloos, eeuwig.

Wanneer je je op je gemak voelt met onzekerheid, komen er oneindig veel mogelijkheden in je leven, schrijft Tolle. Het betekent dat angst geen dominerende factor meer is bij wat je doet en je niet meer weerhoudt van het ondernemen van actie of het bewerkstelligen van veranderingen. Het leidt tot toegenomen levendigheid, alertheid en creativiteit.
Tolle spreekt over het bewust worden van het geheel. Het geheel bestaat uit het bestaan en Zijn, uit het gemanifesteerde en het ongemanifesteerde, de wereld en God. Dus als je afgestemd raakt op het geheel, word je een bewust onderdeel van de onderlinge verbondenheid van het geheel en het doel daarvan: het in deze wereld brengen van bewustzijn. Als gevolg daarvan komen spontane behulpzame gebeurtenissen, toevallige ontmoetingen, toeval en synchronistische gebeurtenissen vaker voor.
Deze gebeurtenissen, leidend tot verbondenheid, vormen als het ware de beloning van het loslaten van het ego.

In 2002 is het Platform Synchroniciteit opgericht naar aanleiding van het boek 'Synchroniciteit - De innerlijke weg naar leiderschap' van Jaworski.

Op hun site:
Leren omgaan met synchroniciteit vraagt van mensen dat zij contact maken met hun diepste wezen, hun diepere drijfveren, hun werkelijke verlangens en tegelijkertijd doet het een appèl op de bereidheid om open te staan voor het onverwachte, de wilskracht van het ego even te parkeren en te vertrouwen op de voorzienigheid.

Het boek maakt veel los. Het zet mensen aan het denken over de wereld en over zaken als (innerlijk) leiderschap, verantwoordelijkheid en keuzes. Het raakt een gevoelige snaar in deze tijden waarin een puur rationele aanpak van de problemen in onze wereld niet meer werkt. Ook spreekt het vaak mensen aan die hun leven niet (meer) vorm willen geven vanuit pure wilskracht, maar meer vanuit een intuïtief contact met een bepaalde onderstroom. Voor sommigen heet het flow, voor weer anderen "het toeval dat geen toeval is", of gewoon "het gevoel dat iets klopt of op zijn plaats valt". En misschien zijn mensen ook op zoek naar het gevoel van 'magie' dat ontstaat wanneer "de dingen schijnbaar moeiteloos op hun plaats vallen". De natuurlijke staat van zijn IS in feite moeiteloosheid. Wij mensen plaatsen er helaas steeds van alles tussen.*

*Synchroniciteit is eigenlijk de normale toestand. Er is positieve en negatieve synchroniciteit. Afwezigheid van positieve synchroniciteit, het gelukkige toeval, wordt veroorzaakt door menselijke onwetendheid, onhandigheid en angst.

en

Als je weet wat je wilt en je staat tegelijkertijd onbevangen open voor alles wat er op je weg komt, werkt heel het universum samen aan de realisatie ervan.

(Uit: De alchemist - Paulo Coelho)

Waarom heb je dat niet meteen gezegd?

noreply@blogger.com (de redactie) — Sun, 14 Dec 2008 17:12:00 +0000

Waar twee vechten hebben twee schuld, maar onduidelijk communiceren bij een poging om dit gevecht te beëindigen kan gemakkelijk uit de hand lopen.
In onderstaande uitwisseling, zetten Anneke en Bernard ongewild de zaak op scherp. Anneke en Bernard hebben een conflict gehad, waarvan beiden vinden dat de ander meer schuld had. Bernard geeft aan zich schuldig te voelen over het verloop van het conflict, waarop Anneke een ongelukkige opening doet voor het bijleggen. Bernard reageert even ongelukkig. Beiden zeggen niet direct waar het op staat en geven geen “ik-boodschap” af. Dat wil zeggen: zij beginnen niet met een eerlijke weergave van wat zij vinden dat hun eigen aandeel aan het conflict is.

Anneke tegen Bernard “ik ben blij dat je mij niet overal de schuld van geeft”. Bernard: “O, dus je dacht dat ik jou overal de schuld van gaf?“. “Nee”, zegt Anneke, “dat zei ik niet”. Bernard: ”Wat bedoel je dan wel?”. Anneke “Ik erken wel een deel van de schuld van wat er tussen ons fout ging, maar ik vind dat je dat jij ook een deel van de schuld hebt”. Bernard geïrriteerd: “Zeg dat dan”. Anneke ook geïrriteerd: “ik wist niet dat je kwaad werd”.

In deze communicatie zitten meerdere frictiepunten en niveaus (mededelingen over de inhoud en de betrekking). Anneke doet twee keer achter elkaar een mededeling met een ontkenning. Bernard weet vervolgens niet wat Anneke wel bedoelt. Logisch. Bernard raakt geïrriteerd, wat Anneke niet voorzag. Het doen van onduidelijke mededelingen over het hebben van schuld legt ook een extra spanning over de communicatie.
Wat ook speelt is dat Anneke en Bernard zich niet realiseren dat er in theorie drie situaties zijn: 1. geen eigen schuld. 2. gedeeltelijke schuld 3. alle schuld bij de ander. Situatie 2 is standaard, maar daar wordt door de ongelukkige opening van Anneke nu door Bernard aan getwijfeld. Zowel Anneke als Bernard reageren net te snel om irritatie bij elkaar te voorkomen.

Was de communicatie (na de ongelukkige opening van beiden) als volgt verlopen dan was irritatie voorkomen:
Anneke tegen Bernard “ik ben blij dat je mij niet overal de schuld van geeft”. Bernard: “O, dus je dacht dat ik jou overal de schuld van gaf?“. “Nee”, zegt Anneke, “Ik erken wel een deel van de schuld van wat er tussen ons fout ging, maar ik vind dat je dat jij een deel van de schuld hebt”. Bernard “Inderdaad, ik ben ook deels schuldig aan wat er fout ging”.

Of nog korter:
Anneke tegen Bernard “ik ben blij dat je mij niet overal de schuld van geeft”. Bernard: “Ik ben blij dat jij ook een deel van de schuld erkent“. “

Moraal van dit korte verhaal: doe geen mededelingen twee keer achter elkaar over wat je niet bedoelt, maar voorkom mogelijke miscommunicatie door meteen of na de eerste keer duidelijk te zijn in wat je wel bedoelt of stel een open vraag naar wat de ander bedoelt:
Anneke tegen Bernard “ik ben blij dat je mij niet overal de schuld van geeft”. Bernard: “Hoe bedoel je?“ Anneke “Ik erken wel een deel van de schuld van wat er tussen ons fout ging, maar ik vind dat je dat jij ook een deel van de schuld hebt”.

Waarom heb je dat niet meteen gezegd?
Nada Lemke

Dat heeft u mij niet horen zeggen...
F.H. van Eemeren & R. Grootendorst

Marokkaanse onderzoekster vraagt ouders om kritisch te zijn naar zichzelf

noreply@blogger.com (de redactie) — Wed, 10 Dec 2008 12:09:00 +0000

Rabiaa Bouhalhoul deed onder Marokkaanse ouders onderzoek naar hun opvoeding van hun kinderen. Een belangrijke conclusie uit dat onderzoek ('Een kwestie van vertrouwen') is dat ouders grote moeite hebben met de vrije moraal in Nederland.
Ze roept de Marokkaanse ouders op om in dialoog te gaan met elkaar, hun kinderen en (hopelijk ook) Nederlandse ouders. Net zoals voor de Nederlandse situatie van 50 jaar geleden geldt dat de oude opvoedingspatronen, die Marokkanen van huis hebben meegekregen, niet meer werken.
Zonen, die eigenlijk het morele gezag en steun van hun moeder nodig hebben, worden veel te jong de straat opgestuurd om te gaan spelen. Dochters worden beschermd en bevoordeeld. Het lijkt wel of Marokkaanse moeders hun zonen straffen en opofferen voor het onrecht dat hun (voor)vaders hen hebben aangedaan. Daarin worden eerst onschuldige zonen slachtoffer en later (na vervreemding) weer daders die het oude onrecht in stand houden.

Bouhalhoul in de Volkskrant van 10 december:
“Willen we dat, anderen tot last zijn? Uiteraard wil niemand dat. Iedereen probeert op zijn eigen manier het goede te doen, maar velen worstelen met het dagelijks leven en houden de schijn op. Daar ben ik sinds kort achter. We doen alsof er niets aan de hand is, zeggen dat het wel goed gaat. We geven niet toe dat we het moeilijk vinden om kinderen op te voeden. Ik zie leegte: waar zijn onze trots en idealen gebleven? Ik zie pijn: letterlijk de pijn van teleurstelling. We verbergen onze gevoelens en sluiten ons af van de werkelijkheid. We zijn gaan geloven dat we het goed doen. Dat we onze waarden en normen hebben, maar dat de maatschappij goddeloos is.”

Lijkt deze verzuchting niet sprekend op de onuitgesproken verzuchting van Nederlandse ouders uit de vijftiger en zestiger jaren van de vorige eeuw?

Toen en nu moet de oplossing van twee kanten komen: van de moed die Marokkanen moeten vinden om zichzelf kritisch en eerlijk te bezien en van de Nederlandse samenleving die kan laten zien dat haar worsteling met de vrije moraal ook gericht is geweest op het zoeken van gezonde grenzen.

Bouhalhoul:
“We moeten ons openstellen voor elkaar. Ouders en kinderen moeten een echt gezin vormen, dat past in de moderne wereld. Dat past bij een samenleving, waar we ons gezag niet laten gelden door te bevelen en anderen het zwijgen op te leggen of de deur uit te zetten. In die nieuwe wereld delen de kinderen hun leven met ons, hun pleziertjes, hun wensen, maar ook hun beslommeringen, angsten en frustraties. In die wereld kunnen we het ons als ouders permitteren naast onze kinderen te gaan staan, in plaats van ons gezag van bovenaf te laten gelden. Het is niet zwak mee te denken met onze kinderen, naar hen te luisteren, zaken te delen en hen te vertrouwen. Het is juist een teken van kracht.”

Het is de moed, kracht, eerlijkheid en integriteit van Rabiaa Bouhalhoul die een brug en verbinding mogelijk maakt.

Een lesbiënne undercover onder mannen

noreply@blogger.com (de redactie) — Tue, 09 Dec 2008 13:03:00 +0000

Journaliste Norah Vincent ging anderhalf jaar undercover als man Ned met baardstoppels, opgeschoren haar, een vierkante bril en haar eigen grote voeten. Het lukt haar zonder ontdekt te worden zich te mengen in diverse mannengroepen om zaken te bestuderen als mannelijke vriendschap, seks, liefde, leven, werk en zelfontwikkeling. Vaak hebben anderen het vermoeden dat Ned een homo is, maar niemand ontdekt uit zichzelf de waarheid dat Norah een homoseksuele vrouw is die als man is verkleed.
Haar hele boek is doorspekt met voor haar verrassende ontdekkingen en bespiegelingen. Op een gegeven moment wist Norah zelfs niet meer precies wie ze was en kon ze moeilijk afstand doen van haar personage Ned.

Aan het eind schrijft Norah Vincent:
Als je een boek als dit schrijft, wil je onder meer iets leren over de geïnfiltreerde groep en dan het liefst die kennis ten goede benutten. Onvermijdelijk dient zich dan ook de vraag aan of mijn ervaring als Ned invloed heeft gehad op de manier waarop ik mannen zie en met hen omga.
Het antwoord op die vraag luidt zowel ja als nee. Ja, in de zin dat ik een onvermijdelijke empathie heb opgevat voor mannen, die alleen maar kan zijn ontstaan door mijn leven als een van hen. Ik weet in zekere zin hoe het voelt om de zaken van hun kant te bekijken en iets van de klappen en vooroordelen te incasseren die de wereld aan hen uitdeelt en over hen heeft. Ik begrijp hen uiteraard beter dan ik vroeger deed en ik meen dat ik op mijn attentere momenten vanwege dat begrip ook beter op hen reageer.
Hoewel zo'n gelegenheid zich sinds het einde van het project nog niet heeft voorgedaan, hoop ik dat ik, als ik een verdrietige man zie, mijn instinct om hem in zorgzaamheid te versmoren zal intomen, tenzij hij me erom vraagt. Ik hoop dat ik in plaats daarvan zal terugdenken aan mijn intiemere momenten met Jim en misschien teruggrijp op de dingen die ik van Paul en de jongens in de mannenpraatgroep heb geleerd over de respectvolle ruimte die een man vaak om zich heen nodig heeft als hij kwetsbaar is of huilt. Misschien kan ik nu de stilten van mannen om me heen interpreteren als meer dan leegte of afzijdigheid en zal ik gemakkelijker aanwezig en beschikbaar zijn zonder de behoefte te voelen ons contact expliciet te maken of keurig ontleedbaar in mijn taal.

Tot zover Norah Vincent.

Het boek is zowel voor mannen als vrouwen de moeite waard en onderhoudend om te lezen. Mogelijk verschillen Nederlandse mannen met de onderzochte Amerikaanse mannen in die zin dat zij minder homofoob zijn. In haar conclusie over de wens van mannen om gerespecteerd te worden sluit zij sterk aan bij het onderzoek dat Shaunti Feldhahn deed naar mannen.

Onder mannen
Norah Vincent

Oudere mannen die worden aangevallen door gekwetste dochters

noreply@blogger.com (de redactie) — Mon, 08 Dec 2008 11:46:00 +0000

Veel vrouwen kiezen een oudere man als partner. Dat is vaak bij aanvang een gelijkwaardige relatie, maar een deel van de vrouwen heeft een oudere man als partner gekozen om iets uit te werken wat zij met hun vader nog niet hebben verwerkt.
Veel vaders zijn in de kindertijd (psychologisch) afwezig. Het gevolg is dat de dochters onzeker blijven over de betrouwbaarheid van mannen. In hun partnerkeuze voor een (vaak oudere) man is deze onzekerheid nog niet manifest, maar gaandeweg ontwikkelt de relatie zich zodanig dat de kwetsuren opgelopen in de kindertijd wel manifest worden. De oudere partner krijgt verwijten over zich heen die hij niet kan relateren aan zijn eigen gedrag. Hij wordt als het ware gestraft voor de onduidelijkheid die de afwezige vader heeft achtergelaten.
Er spelen dan twee zaken tegelijk: een onverwerkte kindertrauma en een miscommunicatie tussen man en vrouw.
Over dit fenomeen zijn twee boeken geschreven die op zich niets met elkaar te maken hebben, maar die zowel man als vrouw inzicht kunnen geven op beide zaken.
Het eerste boek is “Gekwetste vrouw. Het genezen van de vader-dochter relatie”, geschreven door Linda Leonard.
Het tweede boek is “Wat vrouwen moeten weten. Over de gedachtewereld van mannen”, geschreven door Shaunti Feldhahn.
Leonard beschrijft de verscheidene vormen van “gepantserde amazones”. Amazones waren mythologische figuren waarbij de vrouwen machtiger waren dan de mannen.
Op pagina 74 schrijft Leonard:
“Volgens de legende werden de mannen in de amazonecultuur klein gehouden door ze buiten alle leidinggevende posities te houden. Ze werden meestal door de amazones als slaven gebruikt en als niet-persoonlijk middel tot voortplanting. Op die manier werd de vader als persoon buiten beschouwing gelaten, doordat hij anoniem bleef. De dochters werden gewoonlijk verheerlijkt en de jongens kreupel gemaakt en voor huishoudelijk werk gebruikt. Zo kregen de mannen zowel lichamelijk als sociaal gezien niet de kans hun mogelijkheden te ontplooien. Er was geen behoefte aan mannen in deze maatschappij, omdat de amazones dochters van Ares, de god van de oorlog en van de strijd. Zij waren vermaard als veroveraarsters, als jageressen, als wilde strijdsters en als moedige en roekeloze paardrijdsters. En zij trainden hun dochters naar dit voorbeeld. De legende vermeldt dat ze zelfs hun rechterborst afzetten om hun pijlen nog doeltreffender te kunnen afschieten. Volgens sommige versies waren de amazones dochters van Ares, de god van de oorlog en de strijdlust, vandaar hun oorlogszuchtige levensbenadering en hun houding als `krijgsvrouw'. Het beeld van de amazone kan een mythologische uitdrukking zijn van de manier waarop veel vrouwen in een onbewuste identificatie met het mannelijke leven. Als een vrouw een vader heeft gehad die zijn dochter verwaarloosde, of onverantwoordelijk was ten opzichte van haar, dat wil zeggen als vader emotioneel niet aanwezig was voor zijn dochter, dan is één veel voorkomend patroon dat zij zich tegen hem verzet. In zo'n geval is het goed mogelijk dat de dochter de vader (en zelfs mannen in het algemeen) bewust afwijst, omdat ze hen onbetrouwbaar vindt.“
Tot zover het citaat.
Leonard beschrijft diverse uitingsvormen van de gepantserde Amazone: de superster, de deugdzame dochter, de martelares en de krijgskoningin. Overheersend in de amazonehouding is de te grote nadruk op begrenzing en noodzaak. Noodzaak leidt tot controledwang, vanuit het geloof dat de eigen macht en kracht alles is wat er bestaat.
Lezing van het boek is interessant voor man en vrouw. Voor de vrouw is de herkenning belangrijk om steun te krijgen om haar vrouwelijke kant te ontwikkelen en te leren om mannen te vertrouwen (overgave). Voor mannen is het boek interessant om begrijpen waarom zij worden aangevallen, terwijl de aanval van hun partner geen relatie lijkt te hebben met het eigen gedrag.

Shaunti Feldhahn ontdekte dat het voor mannen erger is om zich onbekwaam en niet-gerespecteerd te voelen dan om alleen te zijn en ongeliefd. Voor vrouwen ligt dit precies andersom.
Op pagina 189 schrijft zij:
Als een man zich niet-gerespecteerd voelt, gaat hij zich ook niet-geliefd voelen. En wat dat betekent is dit: als je van je man wilt houden op een manier die hij op prijs stelt, moet je ervoor zorgen dat hij bovenal jouw respect ervaart.
Het grappige is: de meesten van ons respecteren de man in ons leven wel, maar we beseffen vaak niet dat onze woorden of daden precies het tegenovergestelde uitdrukken! We kunnen soms onthutst zijn als onze man in een gesprek negatief reageert en ons hulpeloos afvragen: Wat heb ik gezegd? Combineer dit met de moeite die mannen hebben om hun gevoelens onder woorden te brengen (dat wil zeggen waarom ze geïrriteerd zijn) en je hebt een licht ontvlambare - en frustrerende - situatie.
Tot zover Shaunti.
Gecombineerd met de gepantserde Amazone van Leonard maken deze bevindingen duidelijk hoe de gekwetste dochter haar partner aanvalt: door geen respect te tonen. Als gevolg daarvan krijgt zij geen liefde meer en de cirkel is rond.
Alleen zelfinzicht kan deze vicieuze cirkel doorbreken.

Ondertussen kijken beide partners met verbijstering naar elkaars gedrag en neigen ze ertoe om vanuit hun onbewuste projecties de ander te straffen voor hun onbetrouwbaarheid. En daarmee en daardoor komen ze nooit dichterbij elkaar.

Wat mannen moeten weten
Shaunti Feldhahn & Feldhahn, J.

Gekwetste vrouw
Linda Leonard